Vijf kortstondige sitcoms uit de jaren 2000 die te vreemd waren voor succes op de netwerktelevisie

Deze experimentele comedies gingen met vreemde concepten over de grenzen maar slaagden er niet in het publiek te boeien en werden snel geannuleerd

Begin jaren 2000 verschoof de focus van langlopende hits uit de jaren negentig zoals Friends naar experimentelere comedies op de Amerikaanse netwerktelevisie. Series als Arrested Development slaagden met gedurfde vertelstijlen, maar veel andere faalden omdat hun ongebruikelijke concepten te niche of slecht uitgevoerd bleken voor een breed publiek.

Netwerken gaven in dat decennium groen licht aan een golf riskante pilots, waaronder bewerkingen van reclames en donkere familieverhalen die nooit aansloegen. Vijf van de vreemdste voorbeelden laten zien hoe creatieve ambitie soms groter was dan de interesse van het publiek en het geduld van de zenders.

Cavemen worstelde met dunne satire op ABC

ABC lanceerde Cavemen in 2007 als live-actionserie gebaseerd op de populaire GEICO-reclames. Het verhaal volgde overlevende holbewoners die als tweederangsburgers naast moderne mensen leefden, met Nick Kroll als een van de drie kamergenoten die het hedendaagse leven probeerden te doorgronden.

Vroege scripts beloofden scherpere sociale commentaar op vooroordelen en assimilatie, maar de uiteindelijke versie leunde op herhaalde grappen over de verschillen van de personages. Een niet-uitgezonden pilot kreeg kritiek vanwege de zware metaforen, waarna herschrijvingen het programma onsamenhangend maakten. ABC zond slechts zes van de dertien bestelde afleveringen uit voordat de rest werd geschrapt.

The Pitts bracht ongelukkige familiewaanzin op Fox

Fox zond The Pitts uit in 2003, bedacht door Mike Scully en Julie Thacker na hun werk aan The Simpsons. De serie draaide om de ongelukkigste familie denkbaar, wier ouders een griezelig optimistische houding behielden te midden van rampen als exorcismes, een verliefde auto en weerwolvenvloeken.

De toon combineerde cartoonachtige absurditeit met donkere randjes en had sterren als Dylan Baker, Kellie Waymire, David Henrie en Lizzy Caplan. Fox stopte de serie na vijf afleveringen, waarbij twee in de Verenigde Staten onuitgezonden bleven. Jaren later werd een geanimeerde revival besproken, maar die kwam nooit van de grond.

Cracking Up kreeg te maken met ingrijpen van executives op Fox

Fox introduceerde Cracking Up in 2004 met Jason Schwartzman als psychologie-student die bij de rijke maar diep verstoorde familie Shackleton intrekt. Mike White bedacht de serie, waarin Molly Shannon de matriarch speelde die worstelt met persoonlijke problemen.

White noemde de ervaring later een totale ramp en wees op zware netwerkinterferentie die de donkere humor verwaterde. De serie zond slechts zes van de twaalf afgemaakte afleveringen uit voordat ze werd geannuleerd, ondanks sterke momenten zoals een musicalnummer in de pilot.

Baby Bob joeg kijkers de stuipen op het lijf op CBS

CBS begon Baby Bob in 2002, een uitbreiding van een concept uit een FreeInternet-reclame. Het verhaal volgde een zes maanden oude baby die plotseling als volwassene sprak, met Joely Fisher en Adam Arkin als de verbijsterde ouders.

Bijrollen van onder meer Elliott Gould en Holland Taylor konden het ongemakkelijke uitgangspunt en de gedateerde grappen niet redden. De zender zond slechts negen van de veertien afgemaakte afleveringen over twee verkorte seizoenen uit voordat de stekker eruit ging.

The Knights of Prosperity bood een leuk heist-concept op ABC

ABC’s The Knights of Prosperity arriveerde in 2007 met Donal Logue aan het hoofd van een groep mislukte dieven die van plan waren Mick Jaggers appartement te beroven. De pilot bevatte een memorabele cameo van de rockster zelf, die ook als executive producer fungeerde.

Medespelers Sofia Vergara en Kevin Michael Richardson zorgden voor een sympathiek ensemble dat later ook andere beroemdheden als Ray Romano op het vizier kreeg. De serie liep alle dertien afleveringen, maar viel op als een programma dat beter op kabel had gepast. Bijna twee decennia later voelt het concept nog steeds rijp voor een nieuwe versie.