Vier over het hoofd geziene sitcoms uit de jaren 80 die nog steeds standhouden

Van baanbrekende LGBTQ+-verhalen tot spookachtige mentoren en chaos in grote gezinnen: deze vergeten komedies waren hun tijd ver vooruit

De jaren 80 brachten enkele van de meest blijvende sitcoms van de televisie voort, van onconventionele familieverhalen tot werkplekhits en personagegedreven komedies. Hoewel veel series uit die tijd culturele iconen bleven, raakten verschillende andere in de vergetelheid ondanks hun sterke scripts en vooruitstrevende ideeën.

Beperkte beschikbaarheid en concurrentie van grotere netwerkhits kunnen verklaren waarom sommige titels uit het geheugen verdwenen. Toch blijven een handvol van deze komedies relevant aanvoelen door hun eerlijke benadering van gezinsdynamiek, sociale kwesties en humor die clichés vermijdt.

Brothers onderzocht LGBTQ+-thema's met zeldzame eerlijkheid

Brothers werd van 1984 tot 1989 uitgezonden op Showtime en volgde drie arbeidersbroers in Philadelphia. De serie, bedacht door David Lloyd, draaide om Lou, een bouwopzichter, Joe, een voormalig footballspeler die een bar runde, en Cliff, de jongste die in de pilot uit de kast komt als homo.

De show behandelde homofobie, acceptatie en de opkomende aidscrisis via de evoluerende relaties van de personages. Cliff kreeg een genuanceerde behandeling in plaats van als lachertje te dienen, en de serie introduceerde extra queer personages zoals schrijver Donald Maltby. Er werden ook bezoeken gebracht aan een gaybar genaamd The Velvet Spike.

Als de eerste originele serie die volledig voor premiumkabel werd geproduceerd, profiteerde Brothers van creatieve vrijheid die op netwerktelevisie niet beschikbaar was. De vijf seizoenen combineerden comedy met betekenisvolle sociale commentaar op manieren die latere streaming-series zouden weerspiegelen.

Domestic Life bood meta-humor en gezinsrealisme

Domestic Life liep slechts één seizoen op CBS in 1984, maar liet een blijvende invloed achter. De serie, mede bedacht door Steve Martin, Martin Mull en anderen, had Mull in de hoofdrol als Martin Crane, een tv-commentator uit Seattle wiens gepolijste onscreenpersoonlijkheid scherp contrasteerde met de chaos thuis.

De show maakte grapjes over traditionele gezinsrollen en belichtte imperfecte ouders en vindingrijke kinderen. Een opvallend element was een jonge zoon die een klein bedrijfje runde vanuit zijn slaapkamer. Scenarist David Angell creëerde later Frasier, en de serie diende als vroeg prototype voor zelfbewuste, observerende sitcomstijlen.

Jennifer Slept Here bracht een welwillende geest naar de prime time

Jennifer Slept Here liep één seizoen op NBC van 1983 tot 1984. De fantasy-sitcom, bedacht door Larry Rosen en Larry Tucker, had Ann Jillian als de geest van de glamouractrice Jennifer Farrell, die haar voormalige villa in Beverly Hills spookt en een tienerjongen genaamd Joey begeleidt.

De serie leunde op bovennatuurlijke comedy met klassieke geestentropes en draaide tegelijkertijd de beschermengelconventies om. Gastrollen waren onder meer Debbie Reynolds als Jennifers moeder en Zelda Rubinstein als een excentrieke exorcist. Het high-conceptidee anticipeerde latere bovennatuurlijke komedies die humor met thema's uit het hiernamaals combineren.

Just the Ten of Us was een spin-off van een groot katholiek gezin

Just the Ten of Us werd van 1988 tot 1990 uitgezonden op ABC als spin-off van Growing Pains. De serie volgde coach Graham Lubbock, gespeeld door Bill Kirchenbauer, zijn vrouw Elizabeth en hun acht kinderen nadat het gezin naar Californië was verhuisd.

De serie legde speciale nadruk op de vier oudste dochters terwijl zij de middelbare school doorkwamen, daten en de strenge regels van hun vader testten. De dochters vormden een zanggroep genaamd The Lubbock Babes, en de show balanceerde traditionele gezinswaarden met realistische tienerrebellie en broeder- en zusterschap.

Graham werd neergezet als een goedbedoelende maar komisch overweldigde autoriteitsfiguur in plaats van een feilloze patriarch. Het grote ensemble gaf meerdere personages, waaronder de jongste zoon, betekenisvolle verhaallijnen zonder de centrale gezinsdynamiek te verwateren.

Tags bij dit artikel