Een bloederige maar ongelijke horrorcomedy ging in première in de sectie Un Certain Regard van Cannes en liet critici meer verlangen van het centrale uitgangspunt. Regisseur Zachary Wigon brengt een gruwelijk verhaal van wraak en klassenspanning naar het scherm, maar de film slaagt er niet in om angstaanjagend of echt amusant te zijn.

Maika Monroe neemt de rol van moordzuchtige gouvernante op zich

Maika Monroe speelt Winifred Notty, een jonge vrouw die in de 19e eeuw door een welgestelde Engelse familie op het platteland wordt ingehuurd om voor hun zoon en dochter te zorgen. Het personage onthult al snel dat ze verre van een verzorgende figuur is en extreme geweldpleging verkiest boven zachte leiding. Monroe brengt een nerveuze energie en een verontrustende aanwezigheid die bij de rol passen, ook al trekken haar accentkeuzes de aandacht.

Het verhaal neemt weinig tijd om Notty’s duistere gewoonten te introduceren. Ze verslindt een afgesneden oor bij aankomst en begint al snel bedreigingen rond het sombere landhuis uit te schakelen. De bijrollen worden gespeeld door Jason Isaacs en Ruth Wilson als de ouders, die overdreven portretten neerzetten, terwijl jonge acteurs Jacobi Jupe en Evie Templeton lagen toevoegen aan de familiedynamiek.

Film bewerkt roman maar slaat diepere verkenning over

De Spaanse auteur Virginia Feito bewerkte haar eigen roman voor het scherm. Het kernidee van een onderdrukte kindermeid die zich keert tegen een rigide klassensysteem heeft potentieel, maar de film laat zijn kaarten te vroeg zien en leunt zwaar op herhaalde geweldsdaden zonder veel mysterie rond de motieven van de moordenaar op te bouwen.

Een prille band met een kinderverzorgster eindigt abrupt en Notty zet haar moordpartij voort terwijl ze zich in het volle zicht schuilhoudt. De aanpak creëert wat donkere humor via nonchalante bekentenissen, maar het gebrek aan aanhoudende spanning maakt het geheel repetitief tegen het slot.

Cannes-selectie benadrukt beperkt crossover-potentieel

Wigons eerdere werk omvat de strakkere thriller Sanctuary uit 2022. Deze derde film biedt sterk production design met vervallen Victoriaanse details en een scheve visuele stijl, maar het geheel mist de spanning of tonale consistentie die nodig is voor breed arthouse-succes. Bleecker Street plant een release eind september, waarschijnlijk gericht op video-on-demand-publiek.

Genrefans kunnen genieten van geïsoleerde gore-momenten, terwijl de lichtere grappen en ongelijke pacing de bredere aantrekkingskracht beperken. De film positioneert Monroe als bron van terreur in plaats van de scream queen die het publiek kent van eerdere rollen.