Het ontstaan van veel televisieleggends begint met noodoplossingen. Dat gold ook voor hun iconische voertuigen. Eind 1965 sloten de producers van ABC snel een deal om de avonturen van de stripheld naar het kleine scherm te brengen. Het project vroeg om een futuristische, geavanceerde auto die paste bij zijn bestuurder.
De productie maakte een fout door het ontwerp uit te besteden aan een externe specialist die de deadline niet haalde. De opnames liepen door en het team stond voor een acute noodzaak: in slechts drie weken een spectaculair voertuig bouwen. Producent William Dozier schakelde daarop George Barris in, een bekende customizer met een goede reputatie onder de beroemdheden van Los Angeles.
Barris begreep dat een nieuwe auto bouwen onmogelijk was in zo weinig tijd. De oplossing stond in zijn eigen werkplaats: een prototype dat nooit in serieproductie ging, de Lincoln Futura. Dit unieke exemplaar was tien jaar eerder door Ford besteld bij de Italiaanse ontwerper Ghia en kostte destijds 250.000 dollar.
Het prototype werd in 1955 gepresenteerd op de Chicago Auto Show en viel op door zijn dubbele plastic koepel, geïnspireerd op cockpits van gevechtsvliegtuigen. Ford besloot het uit te lenen aan Hollywood-studios om er geld mee te verdienen. Het verscheen rood gespoten in een romantische komedie uit 1959 met Debbie Reynolds en Glenn Ford. Daarna raakte het verouderd en stond het stof te verzamelen in opslagruimtes.
George Barris zag het potentieel van de wagen en stelde Ford voor om het over te nemen. Het bedrijf stemde in met een symbolische overdracht voor één dollar, op voorwaarde dat de auto niet op de openbare weg zou komen. De wagen bleef jarenlang bij Barris staan tot de juiste kans zich voordeed.
De noodoproep van de producers paste perfect bij de vormen van de oude Lincoln. Het chassis was meer dan vijf meter lang en bood een indrukwekkende uitstraling. Barris verzamelde zijn team en organiseerde 24-uursdiensten. Ze pasten glasvezelplaten toe om de achtervleugels aan te passen en ze het uiterlijk van vleermuisvleugels te geven. De grille imiteerde het gezicht van het personage en de koplampen werden aangepast voor betere nachtopnames.
De oorspronkelijke parelblauwe kleur verdween onder lagen zwarte satijnen lak met oranje lijnen die de hoeken accentueerden. Het interieur kreeg verzonnen bedieningselementen, analoge wijzerplaten en een directe telefoonlijn met de politie van de fictieve stad.
De serie ging in januari 1966 in première en veroorzaakte een ware rage onder het jonge publiek. De kijkcijfers bereikten historische hoogten en een groot deel van het succes werd toegeschreven aan de spectaculaire scènes waarin de auto uit zijn geheime schuilplaats vertrekt.
Barris behield het eigendom van de wagen en verhuurde hem aan de productie voor een vast weektarief tijdens de drie seizoenen. Deze keuze leverde hem constante inkomsten op die ruim boven de kosten van de snelle verbouwing lagen. Na het einde van de serie in 1968 begon de auto aan een tournee langs beurzen, stripconventies en goede doelen in heel Amerika.
Om aan de vraag te voldoen bouwde Barris meerdere replica’s van glasvezel op Ford-chassis. Het originele exemplaar bleef in zijn privécollectie en nam alleen deel aan selecte eerbetonen die de legende versterkten.
In januari 2013 besloot Barris (overleden in 2015) zijn meesterwerk te verkopen op een veiling van historische voertuigen in Arizona. Verzamelaars van over de hele wereld boden minutenlang fel. De eindprijs bereikte 4,2 miljoen dollar en liep op tot 4,6 miljoen inclusief commissie.
De koper, een aannemer en verzamelaar uit Arizona, vervulde daarmee zijn jeugddroom. Een industrieel afdankertje dat voor een dollar was aangeschaft, was uitgegroeid tot een van de meest winstgevende investeringen in de autowereld.