Vancouverse onafhankelijke filmmakers richten zich op authentieke lokale verhalen

Na jaren als stand-in voor Hollywood omarmt de onafhankelijke scene van de stad eigen verhalen, talent en banden met de gemeenschap.

De onafhankelijke filmgemeenschap in Vancouver laat haar langdurige rol als stand-in voor andere Noord-Amerikaanse steden achter. In plaats daarvan wortelen meer projecten hun verhalen stevig in de eigen landschappen, gemeenschappen en uitdagingen van de regio.

Deze verschuiving is zichtbaar in recente producties die lokale realiteiten benadrukken in plaats van generieke stedelijke achtergronden. De verandering weerspiegelt zowel creatieve keuzes als een volwassen wordend ondersteuningssysteem voor lokaal talent.

Verhalen geworteld in de Downtown Eastside en daarbuiten

De speelfilm “Seventeen” van regisseur Justin Ducharme is een voorbeeld van deze trend. De film, die in première ging op TIFF en vertoond werd in het Northern Lights-programma van VIFF, volgt drie inheemse sekswerkers die hun leven leiden in de Downtown Eastside.

Producer Tyler Hagan van Experimental Forest Films beschrijft het project als “een soort liefdes- en haatbrief aan Vancouver”. Hij merkt op dat Ducharme het vanaf het begin presenteerde als een ode aan de gekozen familie en de banden die ontstaan door ontheemding en noodzaak.

Het is de meest gematigde stad van het land, en het is waar veel mensen terechtkomen als ze nergens anders naartoe kunnen.

— Tyler Hagan, Experimental Forest Films, Interview met Variety

Een nieuwe generatie blijft lokaal carrière opbouwen

VIFF-programmeur Curtis Woloschuk merkt op dat meer filmmakers er nu voor kiezen om na de filmschool in Brits-Columbia te blijven in plaats van elders kansen te zoeken. Hij wijst op een betere balans tussen de grote service-industrie en de onafhankelijke gemeenschap.

Hagan en zijn collega Kathleen Hepburn richtten Experimental Forest Films op nadat ze een gebrek aan projecten zagen die aansloten bij hun interesses. Hun vroege korte films en speelfilms zoals “Never Steady, Never Still” en “When the World Broke Open” hielpen een staat van dienst op te bouwen met debuutfilms van B.C.-regisseurs die zich in de provincie afspelen.

Persoonlijke projecten benadrukken de eigen identiteit van Vancouver Island

Filmmaker Sophy Romvari, opgegroeid op Vancouver Island, keerde terug naar de regio om haar intieme drama “Blue Heron” op te nemen. De Canada-Hongarije coproductie ging in première op Locarno en won de Best Canadian Discovery Award van TIFF. Romvari, die nu in Toronto woont, is dit jaar gastcurator bij VIFF.

Ik had Vancouver Island nog nooit in een film gezien, zeker niet als zichzelf, als Vancouver Island, en dat vond ik zonde omdat het zo’n mooi en indrukwekkend landschap is.

— Sophy Romvari, filmmaker, Interview met Variety

Netwerken en financiering stimuleren de groei

De grassroots-organisatie Filmable ontstond na de pandemie om boven- en onder-de-lijn-medewerkers met elkaar te verbinden. Hagan prijst de organisatie omdat ze traditionele barrières tussen producenten en crew doorbreken.

Producer Chris Ferguson van Oddfellows heeft een omvangrijk oeuvre opgebouwd terwijl hij verbonden bleef met de lokale talentenpool die zijn carrière lanceerde. Zijn credits omvatten titels als “Longlegs” en “The Monkey”, maar hij blijft samenwerken met dezelfde afdelingshoofden aan kleinere onafhankelijke projecten.

Meer onderlinge verbondenheid en relaties opbouwen binnen Vancouver zal leiden tot meer succes.

— Chris Ferguson, Oddfellows, Interview met Variety

Ferguson crediteert publieke financieringsmechanismen, waaronder steun van Telefilm, voor het mogelijk maken van projecten die anders onmogelijk zouden zijn in een puur service-industrie model. Hij merkt op dat vroege toegang tot dergelijke middelen hem in staat stelde zijn eigen portfolio te ontwikkelen in plaats van alleen buitenlandse producties te bedienen.

Infrastructuur en ervaring versterken de scene

Woloschuk meldt dat producenten nu meer sophistication tonen in budgettering en resourceplanning dan vijf jaar geleden. Coproductiepartnerschappen met internationale en interprovinciale partijen breiden de mogelijkheden uit, hoewel Woloschuk gelooft dat er nog meer potentieel onbenut blijft.

De overlap tussen de service-industrie en onafhankelijk werk heeft een praktische pijplijn gecreëerd. Ervaren crews wisselen tussen grote studio-projecten en kleinere lokale films, waarbij ze vaardigheden en relaties meenemen die beide kanten ten goede komen.

Tags bij dit artikel