Duitse filmmaker Valeska Grisebach keert terug op het grote scherm met The Dreamed Adventure, een 164 minuten durend drama dat in competitie in première ging op het Cannes Film Festival. De film volgt twee oude vrienden die elk afzonderlijk terugkeren naar de Bulgaarse grensstad Svilengrad na jaren van afwezigheid. Hun thuiskomst trekt hen al snel mee in een web van lokale misdaad, oude wrok en dagelijks overleven te midden van wijdverbreide armoede en corruptie.

Grisebach behoudt haar kenmerkende terughoudendheid na succes met western

Kijkers die bekend zijn met Grisebachs speelfilm Western uit 2017 herkennen haar voorkeur voor spanning boven spektakel. Die eerdere film bouwde op naar een klassieke confrontatie die nooit plaatsvond. Het nieuwe werk hanteert vanaf de openingsbeelden een vergelijkbare terughoudendheid, wanneer een oudere chauffeur genaamd Said met zijn aftandse sedan over verwaarloosde wegen een stad binnenrijdt die lijkt vast te zitten in de late jaren tachtig.

De titel is bewust ironisch. Niets aan de setting of de gebeurtenissen voelt dromerig. Said arriveert voor wat een illegale zakenrelatie lijkt, maar zijn auto wordt al de eerste nacht gestolen. Al snel herenigt hij zich met Veska, een andere terugkeerder die is gekomen om een archeologische opgraving nabij de Turkse grens te leiden.

Svilengrad fungeert als wetteloze achtergrond voor sociale observatie

De stad fungeert als personage op zichzelf. Lokale bewoners beschrijven het als de plek waar de wet ophoudt. Smokkelars, mensenhandelaars en opportunisten opereren onder invloed van een machtige figuur genaamd Ilya, die woont in het enige goed onderhouden pand met een zwembad en geïmporteerde schildpadden. Een groot deel van de speeltijd bestaat uit lange, documentaireachtige gesprekken tussen bewoners en de hoofdfiguren. Deze scènes vangen herinneringen op aan een ooit bloeiend casinocomplex dat nu getekend is door verval en corruptie.

Een oud conflict tussen Said en Ilya komt geleidelijk aan de oppervlakte. Grisebach weeft de draad door middel van uitweidingen in plaats van een rechtlijnige plotontwikkeling. Said verdwijnt voor langere periodes van het scherm, waardoor de focus verschuift naar Veska terwijl zij zijn geschiedenis reconstrueert en tegelijkertijd de verankerde machtsstructuren van de stad confronteert.

Niet-professionele acteurs dragen de hoofdrollen

Beide hoofdrolspelers, Syuleyman Letifov als Said en Yana Radeva als Veska, zijn niet-professioneel. Hun aanwezigheid geeft authenticiteit aan scènes van stille confrontatie en dagelijkse routine. Letifovs expressieve gelaatstrekken vallen vroeg op, terwijl Radeva’s personage als ontwikkelde buitenstaander met meer vrijheid navigeert in een door mannen gedomineerde omgeving.

Film onderzoekt genderrollen en aanhoudende inertie

Veska’s verhaal belicht de beperkte opties voor vrouwen in een gemeenschap die wordt geregeerd door dronken, gewelddadige mannen die zich bezighouden met illegale handel. Zij grijpt in om een jonge buurvrouw te beschermen tegen het herhalen van slachtofferpatronen. De regisseur kiest voor naturalistisch tempo, ook tijdens momenten van mogelijke geweld, waaronder het terugvinden en terughoudend gebruik van een oud pistool. Gesprekken bij eten en drinken vervangen conventionele actiescènes.

Lange speeltijd geeft prioriteit aan commentaar boven conventionele spanning

De lange speeltijd test op momenten het geduld van de kijker. Toch gebruikt Grisebach het losse misdaadkader om een gemeenschap te onderzoeken die gevangen zit tussen haar verleden en een onzekere toekomst. Archeologische opgravingen lopen parallel met de eigen opgraving van de personages in persoonlijke en collectieve geschiedenis. Mensen die Svilengrad verlaten, keren vaak terug. De film portretteert uiteindelijk uithoudingsvermogen en stille dromen als de enige realistische reacties op systemische stagnatie.