- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De Georgische regisseur draaide zijn fictiefilm midden in aanhoudende anti-regeringsdemonstraties die al meer dan 600 dagen duren.

Scenarioschrijver-regisseur Uta Beria verandert de straten van Tbilisi in zowel decor als strijdtoneel in zijn nieuwe fictielangspeelfilm. Het verhaal volgt de zestienjarige Elene en haar familie, die meegesleurd worden in massademonstraties die gewone Georgiërs tegenover de veiligheidsdiensten plaatsen. De film legt de chaos van echte protesten vast terwijl hij een gescript familie drama vertelt.

Wereldpremière in de competitie van Locarno

Tear Gas gaat op 12 augustus in première in de sectie Filmmakers of the Present op het 79e Locarno Film Festival. Het project won eerder twee prijzen op de IFFR Pro-markt van het International Film Festival Rotterdam, waaronder de HBF Empowerment Award en de Outward Gaze Award.

Geproduceerd door Nino Chichua, Anna Khazaradze en Beria, met coproducenten waaronder Guillaume Dreyfus en Delphine Schmit, spelen Taisia Eradze, Mzia Arabuli, Gaga Shishinashvili, Kato Kalatozishvili en Boris Andronikashvili mee. Goga Devdariani was cameraman en Nodar Nozadze was editor.

Opgenomen tijdens echte demonstraties

Beria filmde het project tijdens daadwerkelijke anti-regeringsdemonstraties in de Georgische hoofdstad die al meer dan 600 dagen onafgebroken doorgaan. De politie zet regelmatig traangas in om menigten uiteen te drijven die zich verzetten tegen de Buitenlandse Agentenwet, die critici de Ruslandwet noemen omdat hij lijkt op wetgeving die de Russische president Vladimir Poetin gebruikt om het maatschappelijk middenveld aan banden te leggen.

De titel heeft voor de regisseur een gelaagde betekenis. “Traangas is een wapen dat is gemaakt om ons uiteen te drijven, ons uit elkaar te halen, ons te laten huilen en onze ademhaling te belemmeren,” zei Beria. “Maar in werkelijkheid begin je, wanneer je het inademt en de paniek toeslaat, instinctief te vechten voor wat je het dierbaarst is.”

Financieringsproblemen en institutionele druk

De vijf jaar durende productie ondervond herhaaldelijk obstakels. Beria sloot in december 2022 een contract met het Georgisch Nationaal Filmcentrum, maar de tweede financieringsfase kwam ondanks herhaalde verzoeken nooit. Het team verlaagde het budget en zocht zelfstandig extra geld om het project af te ronden.

Na het horen van de Locarno-premièreplannen stuurde het GNFC een brief met dreigementen van sancties ter hoogte van tien procent van de contractwaarde en weigerde toestemming voor openbare vertoningen. Locarno-functionarissen bevestigden dat de première volgens planning doorgaat en dat eventuele financieringskwesties een zaak blijven tussen de producenten en het filmcentrum.

Improviseren onder traangas en chaos

Het filmen vereiste voortdurende aanpassingen. De crew maakte elke dag meerdere noodplannen en gebruikte gekleurde vlaggen om te coördineren in de menigte wanneer mobiele netwerken uitvielen. Acteurs bleven urenlang in hun rol terwijl ze omringd waren door duizenden echte demonstranten, wat momenten opleverde die de regisseur puur en authentiek noemde.

Het werk bracht duidelijke risico’s met zich mee. “Natuurlijk was het heel gevaarlijk, vooral wanneer de politie mensen uiteendreef met traangas, wat bijna elke dag gebeurde,” zei Beria. De regisseur en het camerateam bleven ter plaatse tijdens de dispersies, terwijl de acteurs op veiligere posities werden gehouden.

Een daad van verzet

Beria ziet de voltooide film als persoonlijk verzet. Verschillende collega’s en vrienden zitten momenteel gevangen en hij accepteert dat de autoriteiten in Georgië geen formele rechtvaardiging meer nodig hebben om critici vast te zetten. “Ik ga me niet verstoppen om niet de gevangenis in te gaan,” verklaarde hij.

Voor mij was deze film een daad van verzet. Sommige van mijn vrienden en collega’s zitten in de gevangenis. Ik kan hen niet bevrijden. Maar ik kon al mijn energie in deze film stoppen.

Hij hoopt dat internationale kijkers meer begrip krijgen voor de politieke situatie in Georgië. De regisseur ziet de titel zelf als een statement: traangas is bedoeld om mensen te verdelen, maar de gedeelde ervaring versterkt uiteindelijk hun vastberadenheid om samen te staan.