Travis Knight brengt Masters of the Universe naar het grote scherm met Nicholas Galitzine in de hoofdrol

Bijna vier decennia nadat Dolph Lundgren voor het eerst het Zwaard van de Kracht op het scherm hanteerde, is er eindelijk een nieuwe live-action Masters of the Universe verschenen onder regie van Bumblebee-filmmaker Travis Knight. Het project zat jarenlang in de ontwikkelingsfase met verschillende regisseurs, tot Knight het overnam om prins Adam en zijn bondgenoten tot leven te brengen. Het resultaat put uit de kleurrijke geschiedenis van de franchise en voegt frisse energie toe die zowel trouwe fans als nieuwkomers wil vermaken.

Verhaal volgt prins Adam van Eternia naar de aarde en terug

De film opent op de planeet Eternia, waar een koninklijke familie haar rijk verdedigt tegen bedreigingen. Koning Randor en koningin Marlena houden toezicht op hun zoon Adam, die worstelt tijdens gevechtstraining met zijn mentor Duncan, beter bekend als Man-At-Arms. Wanneer vijandelijke troepen de verdediging van het koninkrijk doorbreken, vlucht de jonge Adam naar de aarde met het Zwaard van de Kracht, een belangrijk artefact dat de magie van de planeet bevat. Hij verliest het wapen tijdens de reis en groeit op zonder dat hij zijn ware afkomst kent.

Vijftien jaar later werkt Adam in human resources en deelt hij vaak verhalen over zijn thuiswereld die anderen afdoen als onzin. Hij komt weer in contact met het zwaard, herenigt zich met jeugdvriendin Teela en keert terug naar een veranderd Eternia dat nu wordt geregeerd door de tovenaar Skeletor. Adam moet overlevenden verzamelen, de kracht van het zwaard beheersen om He-Man te worden en leiderschapsvaardigheden leren om de troon terug te winnen.

Film balanceert franchise-lore met luchtige toon

Knight verwerkt talrijke verwijzingen naar de originele tekenfilm en de live-actionfilm uit 1987, inclusief bekende personages en visuele details die rechtstreeks uit het bronmateriaal lijken te komen. Een slimme vertelkeuze zorgt ervoor dat de meeste personages de hoofdpersoon Adam noemen in plaats van de naam He-Man overal te forceren. Het production design vangt de levendige wereld van Eternia met indrukwekkende getrouwheid, terwijl actiescènes zoals de aanval op Castle Grayskull de schaal bieden die van een zomerblockbuster wordt verwacht.

Humor speelt een centrale rol, met snelle grappen en een zelfbewuste aanpak die elementen uit Knights eerdere werk weerspiegelt. Het verhaal put duidelijk inspiratie uit de Thor-films, met name in het fish-out-of-water-verhaal van de prins en de spottende toon, inclusief een memorabel gebruik van Queen’s ‘Princes of the Universe’ tijdens de climax. De film kiest voor vermaak boven vernieuwing, al worden sommige emotionele momenten soms ondermijnd door de overheersende gekkigheid.

Nicholas Galitzine maakt de legendarische held menselijk

Galitzine portretteert Adam als een oprechte maar onhandige figuur die opgroeit naar zijn bestemming. De acteur, vooral bekend van romantische rollen, voegt fysieke aanwezigheid en een herkenbare kwetsbaarheid toe die de machtige krijger benaderbaar maakt. Zijn spel benadrukt Adams ontwikkeling van een kantoormedewerker die corporate jargon gebruikt tot een zelfverzekerde leider, en vindt een balans die het personage positioneert als underdog ondanks zijn enorme krachten.

De bijrollen versterken het geheel. Idris Elba steekt eruit als een geteisterde Duncan die op zoek is naar verlossing, terwijl Teela fungeert als een stabiliserende kracht die gelooft in Adams potentieel. Komische verlichting komt van personages als Roboto, ingesproken door Kristen Wiig, en andere krijgers die zich voorbereiden om Skeletor uit te dagen. De onderlinge banter van het ensemble houdt de vaart erin tijdens de actie.

Jared Leto omarmt een cartoonachtige Skeletor

Leto speelt de iconische schurk met een bewust overdreven stijl, met een kenmerkende stem en uitvergrote reacties. Skeletor gooit met driftbuien om zich heen, wisselt flirtende blikken met Evil-Lyn en levert teksten die passen bij de speelse sfeer van de film in plaats van op dreiging te mikken. De keuze sluit aan bij de algehele lichte toon, al kan het voor kijkers die een intimiderendere interpretatie zoeken verdeeldheid zaaien.

Al met al slaagt de film als nostalgisch entertainment dat naar het publiek knipoogt zonder zichzelf al te serieus te nemen. Het biedt sterke visuals, energieke set pieces en genoeg hart om fans te bevredigen die het met een open mind benaderen.