Meer dan drie decennia nadat de originele Toy Story in de bioscopen verscheen, keert de franchise terug met een frisse kijk gericht op Bonnie en de realiteit van kinderen van vandaag. Het verhaal gaat verder dan Andy's tijdperk en Woody's verhaal uit de vorige films. In plaats daarvan onderzoekt het hoe tablets en sociale druk op school de speeltijd veranderen voor een 8-jarig meisje dat een Lilypad-apparaat krijgt om erbij te horen bij haar klasgenoten.
Andrew Stanton, die aan elk script in de reeks meewerkte, neemt eindelijk de regie op zich samen met co-schrijver Kenna Harris. Hij beschreef de stap als iets wat hij nooit had gepland, maar waar hij zich na jarenlange betrokkenheid bij de vroege creatieve fases toch op voorbereid voelde. De timing sloot perfect aan bij zijn ervaring met andere projecten, waardoor hij de film met vertrouwen en zonder druk kon benaderen.
It's nothing I ever planned for, but I must admit, I've, over so many years, felt very comfortable being in the writers and the genesis, blank-canvas aspect of Toy Story movies.
Kenna Harris sloot zich aan als co-schrijver en co-regisseur nadat Stanton haar had uitgenodigd om samen te werken. Ze herinnerde zich aanvankelijke zenuwen door haar jeugdige betrokkenheid bij de personages, maar raakte al snel vertrouwd met het werk. Haar achtergrond in het jarenlang schrijven van fanfiction gaf haar een diepgaande kennis van Jessie, Buzz en Woody die Stantons visie perfect aanvultte.
I came in, and I think I briefly felt intimidating because Andrew basically wrote my entire childhood, and he was like, 'You want to write with me?'
Producer Lindsey Collins, wiens Pixar-credits onder meer Toy Story 2 omvatten, benadrukte de persoonlijke band die ze met deze aflevering voelt. De film plaatst Jesse centraal in de groep speelgoed in Bonnie's kamer, waardoor Collins een personage kan herbezoeken dat ze eerder hielp introduceren. Het team benadert elk nieuw Toy Story-project met zowel enthousiasme als een sterk verantwoordelijkheidsgevoel om aan de hoge verwachtingen te voldoen.
Stanton legde uit dat Toy Story 3 Andy's hoofdstuk afsloot terwijl Toy Story 4 Bonnie's verhaal startte. De vijfde film brengt haar verhaal verder van de kleuterklas naar de latere basisschooljaren en toont een andere kant van de kindertijd. De setting verschuift naar een landelijke omgeving met nieuwe personages en uitdagingen die laten zien hoe spel verandert wanneer technologie een rol gaat spelen.
Het creatieve team haalde ideeën uit waarnemingen uit de echte wereld. Stanton noemde nieuwsberichten over rubber eendjes die aanspoelden na een ladingongeval als inspiratie voor scènes met afgedankte Buzz Lightyear-speelgoed. Harris en Stanton verwerkten ook concepten zoals vergeten speelgoed in achtertuinschuren en verzamelingen modelpaarden, waarmee ze een verlanglijstje aan scenario's bouwden die passen bij de nieuwe boerderij-achtige setting.
Op de vraag naar de toekomst van de franchise merkte Stanton op dat er sinds de eerste film nooit een gepland einde is geweest. De aanpak blijft flexibel, zodat de wereld en personages zich natuurlijk kunnen ontwikkelen met elke nieuwe generatie kijkers. Harris suggereerde speels dat de reeks wel honderd delen zou kunnen bereiken, wat tot lacherige reacties in de groep leidde.
There was never an end in sight or beginning in sight after the first one. Everything's been kind of, as it goes forward, stream of consciousness.