De Toy Story-serie staat al jaren bekend om zijn constante kwaliteit en culturele impact. Met elke vorige film die minstens 97 procent scoort op Rotten Tomatoes, heeft de franchise al meer dan drie decennia betrouwbare uitmuntendheid geleverd. Dat trackrecord bouwt de verwachtingen voor elk nieuw deel op, maar verhoogt ook de druk om hetzelfde hoge niveau te halen.
Toy Story 5 voldoet aan die verwachtingen en gaat er nog overheen. De film combineert vertrouwde warmte met actuele thema's rond technologie, sociale druk en emotioneel herstel. Het biedt verrassende lagen zonder belerend te worden en levert lachmomenten, tranen en betekenisvolle scènes die alle leeftijden raken.
Het verhaal begint met een duidelijke waarschuwing: het tijdperk van speelgoed krijgt serieuze concurrentie. Jessie, ingesproken door Joan Cusack, krijgt een centralere rol terwijl ze ziet hoe kinderen hun speelgoed verruilen voor schermen. Wanneer Bonnie een tablet krijgt genaamd Lilypad, ingesproken door Greta Lee, maken de speelgoedfiguren zich zorgen over hun toekomst. Het apparaat helpt Bonnie aanvankelijk om contact te maken met klasgenoten, maar stelt haar ook bloot aan pestgedrag waardoor ze haar speelgoed afwijst.
Een ongelukje brengt Jessie en Bullseye terecht in het huis van een meisje genaamd Blaze. Daar ziet Jessie potentieel voor een echte vriendschap tussen de twee kinderen en besluit ze Blaze’ tech-speelgoed te rekruteren om te helpen. De centrale vraag wordt of ouder speelgoed en nieuwere gadgets kunnen samenwerken om de waarde van fantasierijk spelen te behouden.
Lilypad en haar metgezellen – waaronder een zindelijkheidsspel ingesproken door Conan O'Brien, een camera en een kaart-speelgoed ingesproken door Craig Robinson – beginnen als mogelijke bedreigingen maar onthullen al snel gedeelde kwetsbaarheden. Ook zij vrezen overbodig te worden en willen hun jonge eigenaren steunen. Hun interacties belichten zowel de voordelen als de nadelen van digitale hulpmiddelen in het dagelijks leven.
De stemacteurs springen eruit. Lee vangt de gepolijste maar speelse toon van virtuele assistenten met scherpe komische timing. O’Briens bijdrage brengt frisse energie in bekende badkamerhumor dankzij slim scriptwerk van Andrew Stanton en McKenna Harris, die ook regisseerde. Kleinere rollen, zoals een pratende schildpad en een zonnebril-dragend pizza-sieraad, roepen nostalgische speelgoedherinneringen op terwijl het verhaal verdergaat.
Jessie’s ontwikkeling krijgt zorgvuldige aandacht. Ze confronteert oude vooroordelen, beheerst haar temperament en verwerkt aanhoudende angsten voor verlating die teruggaan naar haar verleden met Emily. De film behandelt deze elementen met gepaste gevoeligheid voor het publiek en levert een emotionele beloning die verdiend aanvoelt.
De vertrouwde dynamiek tussen Woody, ingesproken door Tom Hanks, en Buzz Lightyear, ingesproken door Tim Allen, blijft vermakelijk. Hun vriendschappelijke competitie om Jessie’s plaatsvervangende rol en Buzz’ stille pogingen om ten huwelijk te vragen voegen zowel humor als tederheid toe. De relaties tonen organische groei over decennia van verhalen vertellen.
Menselijke personages worden respectvol neergezet. Bonnie en Blaze komen over als authentieke kinderen die met echte emoties worstelen. Steunende ouders aan beide kanten zorgen voor warmte en stabiliteit. Visueel blinkt de film uit met rijke details en onderscheidende animatiestijlen tijdens speelsequenties die de verbeelding vieren. Helder, levendig beeld staat in contrast met vlakke hedendaagse trends.
Een kleine subplot rond nieuwere Buzz Lightyear-modellen voelt enigszins los van het hoofdverhaal, maar komt uiteindelijk toch samen. Al met al eert het vijfde deel wat fans liefhebben en reageert het doordacht op hoe de kindertijd is veranderd. Het behoort tot de sterkste familiefilms van het jaar en toont de blijvende kracht van de serie.