Een acht minuten durende kortfilm over een eenzame Parijzenaar met een gezichtsafwijking heeft de aandacht getrokken, niet vanwege de menselijke cast or traditionele productieploeg, maar juist door het volledige ontbreken daarvan. De film is uitsluitend gemaakt met hulpmiddelen voor kunstmatige intelligentie en vormt een opvallend voorbeeld van hoe één individu nu emotioneel aansprekende cinema kan produceren zonder conventionele middelen.
Robert Gaudette begon in 2022 te experimenteren met platforms voor beeldgeneratie na een loopbaan in technologie, fotografie en de nonprofitsector. Hij verdient nu zijn brood met het genereren van visuele concepten voor bureaus en televisieproducties die geen budget hebben voor extra opnames. De inwoner van Toronto leerde zichzelf technische vaardigheden aan, waaronder montage en geluidontwerp, terwijl hij in de loop der jaren tientallen onverfilmde scenario’s schreef.
De film draait om Marcel, die elke avond in zijn appartement danst met hoopvolle verwachting, ook al weet hij dat er geen gezelschap zal komen. Gaudette ontwikkelde het concept gedurende enkele maanden en rondde het project af in ongeveer twee weken intensief werk. De gestileerde Parijse omgeving ontstond uit AI-modellen die getraind zijn op talloze cinematografische referenties, waardoor de maker een geïdealiseerde stad kon oproepen die hij nooit heeft bezocht.
Niemand zou een kortfilm van mij financieren. Maar met AI hoeven ze dat denk ik niet te doen.
Afgelopen week ontving Gaudette de Grand Prix van 50.000 dollar op het Runway AI Film Festival in Alice Tully Hall in New York. Het publiek reageerde met groot enthousiasme toen de winnaar werd bekendgemaakt, zowel vanwege de technische prestatie als de zeldzame emotionele impact van de film. Andere opvallende inzendingen waren onder meer een Franse film die op creatieve wijze gebruikmaakte van AI-hallucinaties, maar Gaudettes werk onderscheidde zich door het vermogen om echte emotie op te roepen.
AI-videomodellen genereren momenteel slechts clips van vijf tot acht seconden, waardoor makers opeenvolgende shots zorgvuldig moeten laten aansluiten. Gaudette hield vol met langere scènes tot dertig seconden, wat talloze iteraties vereiste om visuele continuïteit te waarborgen. Hij beschrijft het proces als een vorm van gokken waarbij mislukte pogingen direct kunnen worden weggegooid zonder tijd of middelen te verspillen.
De prestatie leidt tot bredere discussie over de vraag of deze technologie een bevrijding betekent voor verhalenvertellers of een bedreiging vormt voor traditionele sets en crews. Gaudette geeft aan tevreden te zijn met het blijven werken aan AI-projecten en is al begonnen met de ontwikkeling van zijn volgende kortfilm, met als doel de doorlooptijd terug te brengen naar tien dagen. Hij staat open voor studio-interesse, maar ziet conventionele productie niet als een noodzakelijke volgende stap.