In de nabije toekomst krijgt een ouder wordende Texaanse oliemagnaat genaamd Digger Rockwell te maken met de ultieme gevolgen van decennia roekeloos boren. De film Digger heeft Tom Cruise in zware make-up als deze grotere-dan-leven fossiele-brandstof-titaan die niet alleen zijn bedrijf maar ook wereldwijde machtsstructuren beïnvloedt.
Tom Cruise gooit zich met bulderende energie en een gretige gemene trek in de rol, waardoor Digger een cartoonachtig figuur wordt dat doet denken aan LBJ vermengd met klassieke animatiebrutaliteit. De prestatie herinnert aan zijn eerdere werk als de grove studiobaas in Tropic Thunder en laat de acteur voluit los in een karikaturale vertolking.
Regisseur Alejandro G. Iñárritu plaatst het verhaal tegen een achtergrond van milieurampen. Een scheur in het Groenlandse ijs veroorzaakt een enorme methaanuitstoot en stuurt een kolossaal ijsplateau richting Europa, met een tsunami-achtige ramp als dreiging. Het verhaal presenteert Diggers trotse 'drill, baby, drill'-mentaliteit als de oorzaak van de naderende wereldwijde ondergang.
De film positioneert zichzelf als klimaatgerichte opvolger van Dr. Strangelove en Network en probeert Don't Look Up te overtreffen. Toch leunt de uitvoering op aanhoudend overacten en visueel excess in plaats van de sluwe humor die die eerdere werken kenmerkte. Iñárritu, samen met co-auteurs Alexander Dinelaris, Nicolás Giacobone en Sabina Berman, creëert weelderige decors en een strak kleurenpalet om afstand te nemen van conventionele films.
John Goodman verschijnt als een sombere Amerikaanse president, Sandra Hüller speelt Diggers activistische halfzus die een milieubedrijf leidt, en Riz Ahmed vertolkt een wetenschapsadviseur die in wanhoop vervalt. Een opvallende scène toont Digger die een wereldwijde vergadering toespreekt en de publieke verslaving aan olieafhankelijke levensstijlen erkent, waarbij de schuld kortstondig verder reikt dan alleen de bedrijven.
Met een budget van meer dan 125 miljoen dollar komt de film zwaar over door zijn eigen gewicht. Een brechtiaanse doorbreking van de vierde wand vestigt extra aandacht op de schaal van de productie en de dynamiek tussen ster en regisseur, waardoor de klimaatcrisis verstrengeld raakt met zelfverheerlijking in plaats van een gerichte satirische klap.