Tom Cruise heeft zijn carrière opgebouwd met personages die de kansen trotseren en altijd winnen, ongeacht de inzet. Van Ethan Hunt in de Mission: Impossible-serie tot Maverick in de Top Gun-films, zijn rollen vieren doorgaans onverzettelijke vastberadenheid en triomf.
Zijn nieuwste project, Digger, betekent een scherpe breuk. Onder regie van Alejandro González Iñárritu speelt Cruise Digger Rockwell, de rijkste man ter wereld wiens olie-imperium de planeet naar de ondergang heeft gebracht. In plaats van als redder op te treden, moet het personage zijn eigen tekortkomingen onder ogen zien terwijl hij probeert de schade te herstellen.
Het verhaal benadrukt hoe Rockwell gelooft dat zijn rijkdom en invloed de crisis kunnen oplossen, maar dat blijkt een illusie. De recensies zijn gemengd en de kassresultaten tegenvallend, maar de vertolking valt op door de breuk met Cruise’ gebruikelijke heldenimago.
Cruise is bijna onherkenbaar onder zware make-up, vergelijkbaar met zijn eerdere rol als Les Grossman in Tropic Thunder. Een opvallende scène toont het personage dat boze politici toespreekt met een dik Zuidelijk accent en gekleed als klassieke Texaanse olieman. De monoloog krijgt al vroege aandacht van award-jury’s vanwege de intensiteit en nuance.
Anders dan Ethan Hunt of Maverick, die handelen uit plichtsbesef en onbaatzuchtigheid, weegt Digger Rockwell ook in een wereldwijde crisis zijn eigenbelang mee. De film gebruikt die mentaliteit om figuren te bekritiseren die zelfbehoud boven collectieve oplossingen stellen.
Sommige critici vinden de satire te zwaar aangezet in een tijd waarin de werkelijkheid de parodie vaak overstijgt. Toch zorgt de overdreven stijl ervoor dat de vertolking effectief overkomt door juist in te zetten op de extreme tekortkomingen en het eigenbelang van het personage.
Cruise blijft een van de betrouwbaarste sterren van Hollywood, maar het publiek heeft de laatste jaren weinig variatie in zijn rollen gezien. Digger toont onbenut potentieel door hem in een situatie te plaatsen die hij niet kan beheersen. Dezelfde drive die zijn heldenrollen aandrijft, krijgt een duistere toon wanneer die wordt toegepast op een man die alleen op eigenbelang gericht is.
Het contrast tussen de reputatie van de acteur als uiterst zorgvuldige voorbereider en het uiteindelijke falen van het personage voegt een extra laag fascinatie toe voor het publiek.