Anya Taylor-Joy trok voor het eerst de aandacht met haar rol in The Witch van Robert Eggers. Latere rollen in Furiosa en Dune: Part Two verhoogden haar bekendheid nog verder. Toch glipt een eerder project vaak aan kijkers voorbij. In 2017 deelde ze het scherm met Olivia Cooke in een sobere misdaadthriller die zich onderscheidt van de gebruikelijke tienerverhalen.
Scenarioschrijver en regisseur Cory Finley maakte zijn speelfilmdebuut met Thoroughbreds. De film presenteert twee tienermeisjes als volwaardige personages in plaats van stereotypen. Hun keuzes ontvouwen zich binnen een hoogspannend plot dat toch aanvoelt als herkenbare emoties en loyaliteit.
Finley behandelt zijn vrouwelijke hoofdrollen niet als plotinstrumenten. In plaats daarvan toont hij ze in al hun complexiteit, inclusief momenten van wreedheid. Het resultaat doet denken aan de rauwe portrettering van Dani Ardor in Ari Asters Midsommar, een zeldzaam geval waarin een mannelijke filmmaker vrouwen moreel grijs terrein laat betreden zonder excuses.
Het verhaal volgt de populaire leerling Lily, gespeeld door Taylor-Joy, die begint met het bijles geven aan de emotioneel afstandelijke Amanda, gespeeld door Cooke. Amanda’s toestand zorgt ervoor dat ze geen conventionele gevoelens heeft, maar de twee vormen toch een intense band. Wanneer Amanda voorstelt om Lily’s gewelddadige stiefvader te vermoorden, schrikt Lily daar in eerste instantie van. Gaandeweg wint het plan aan kracht.
Mark, de stiefvader gespeeld door Paul Sparks, stuurt Lily naar een internaat voor probleemmeisjes. Dat besluit creëert een deadline voor het plan. Met slechts 93 minuten beweegt de film zich snel, terwijl de benauwende band tussen de twee hoofdrollen zich opbouwt.
Thoroughbreds wordt vaak vergeleken met Heathers, maar verwerpt de komische toon van die film. Het verhaal blijft geworteld in de echte duisternis die kan opduiken in nauwe tienerrelaties. De meisjes uiten hun loyaliteit via steeds gewelddadiger daden en onthullen een vorm van gehechtheid die zowel verontrustend als oprecht aanvoelt.
Zelfs Amanda, die beweert niets te voelen, toont een felle toewijding aan Lily. Hun band drijft het verhaal naar een conclusie die nog lang nadreunt. De film geeft de personages geen les, maar laat hun daden staan zonder makkelijke morele inkadering.
Door zijn hoofdrollen niet te verzachten, levert Thoroughbreds een zeldzaam portret van jonge vrouwen die tot vreselijke keuzes in staat zijn. Net als de berekenende Amy Elliott-Dunne in Gone Girl opereren de personages hier zonder reddingsboog. Het resultaat is een strak, personagegedreven mysterie dat beloont wie goed let op de centrale relatie.