michael dowse regisseert the stunt driver, een tragikomische biopic die de canadese durfal ken carter volgt in zijn ambitieuze poging om de st. lawrence-rivier over te springen in een raketaangedreven auto. de film put inspiratie uit de documentaire the devil at your heels uit 1981 en heeft jay baruchel in de hoofdrol naast ed helms en ben foster.
het verhaal begint halverwege de jaren zeventig met carter, geboren als kenneth gordon polsjek in montreal, die probeert het spektakel van evel knievel’s poging bij snake river canyon na te bootsen. carter kijkt naar knievels mislukte raketmotorfietslancering en maakt een wrange opmerking over het kostuum van de showman voordat hij zijn eigen project nastreeft. hij haalt ingenieur dick keller, gespeeld door helms, over om een voertuig te bouwen dat de sprong van een mijl op hoge snelheid kan maken.
carter stelt een team samen met zijn vrouw gloria, gespeeld door laurence leboeuf, manager bill wilkins en een gefictionaliseerde rivaliserende stuntman. ze bouwen een enorme helling in landelijk ontario en plannen een landingsplek aan de andere kant van de grens. de eigenlijke sprongpoging vindt jaren later plaats in 1979, vastgelegd door een japans filmteam, na talloze vertragingen en interne conflicten.
baruchel levert een overtuigende vertolking van carter, waarbij hij de kenmerkende spreektrant en innemende persoonlijkheid van de man vastlegt en een vleugje van de stijl van de overleden norm macdonald toevoegt. hij verschijnt vaak met een sigaret en een fles molson export, waardoor het personage meer een reflectieve gewone man lijkt dan een flamboyante artiest. foster brengt energie in zijn rol als knievel, die optreedt als technisch adviseur en mentor, en zijn interacties met baruchel springen eruit als hoogtepunten.
helms speelt de sceptische ingenieur met passend cynisme, terwijl ondersteunende acteurs als dan bakkedahl het ensemble compleet maken. de cast helpt het verhaal zijn bestemming te bereiken, ook al zakt het script af en toe weg in herhaling.
dowse, die samenwerkt met cameravrouw sara mishara en editor reginald harkema, schept effectief de sfeer van de jaren zeventig en integreert originele documentairebeelden van de hellingbouw en de sprong. de wereldpremière op het toronto international film festival zorgde voor beleefd gelach in de zaal, maar veel kijkers vertrokken met het gevoel dat de film kansen miste voor meer humor en vaart. ifc films plant een bioscooprelease op 25 september.
wie bekend is met carters echte verhaal, weet al hoe het afloopt, en de slotscènes leveren een emotionele impact op die contrasteert met de verder ontspannen toon. de productie slaagt erin zijn narratieve doel te bereiken, maar had een soepelere weg kunnen volgen.