Sterke gevoelens over Star Wars leven diep onder fans, en dat is niet zonder reden. De saga begon als een verrassingshit die Hollywood en de populaire cultuur ingrijpend veranderde, waarna het na 1983 even stil werd. Een lange periode zonder nieuwe live-actionverhalen volgde, gedragen door de hoop dat bedenker George Lucas zou terugkeren. Die hoop werd in 1999 werkelijkheid, waarna de franchise in de daaropvolgende decennia verder werd uitgebreid met prequels, sequels en streaming-series.

Franchise-traditie van gedurfde verhalen staat voor nieuwe test

Een trouwe kijker heeft lang gedacht dat geen enkel Star Wars-project helemaal zonder verdienste was. Vroege kennismaking met de originele film wekte een blijvende interesse in sciencefiction en fantasy, en de serie heeft altijd ambitie getoond, ook als de resultaten wisselend waren. Recente televisieprojecten leverden ongelijkmatige resultaten op, maar probeerden toch gedurfde zetten. Dat patroon breekt met de nieuwste release.

The Mandalorian and Grogu is de eerste Star Wars-film in zeven jaar die in de bioscoop verschijnt. De film put uit de missiegerichte aanpak van het eerste seizoen van de serie, maar haalt alle betekenisvolle conflicten of ontwikkeling voor de hoofdpersonages weg. Din Djarin gaat confrontaties aan zonder echt risico, terwijl Grogu af en toe charme toevoegt via praktische effecten.

Te sterke protagonist haalt alle spanning uit de actie

De film presenteert Din als een onverslaanbare kracht, waardoor elke gevechtsscène elk spanningsmoment verliest. Vroege sequenties suggereren een opbouw zoals in klassieke actiefilms die naar een ommekeer leiden, maar die ommekeer blijft uit. Verwondingen die zouden moeten tellen, verdwijnen zonder gevolg. Het resultaat is dat de gevechten gewichtloos aanvoelen en de 132 minuten durende film vol staat met lege spektakels.

Corporate voorzichtigheid levert vergeetbaar product op

De bijrollen doen het er niet veel beter op. De meeste personages missen een ontwikkeling, en de computergegenereerde sequenties bieden weinig visuele aantrekkingskracht. Een beetje komische verlichting van praktische poppen springt eruit, puur omdat de rest zo levenloos aanvoelt. Eén bijfiguur krijgt een bescheiden persoonlijke reis, maar die blijft onderontwikkeld en losstaand van de hoofdlijn.

De algehele aanpak lijkt bepaald door de wens om elke controverse te vermijden die volgde op de recente trilogie. In plaats van het risico te nemen om iemand te kwetsen of een misstap te maken, speelt de productie alles veilig. Het resultaat is een film die aanvoelt alsof hij door een comité is samengesteld, zonder eigen persoonlijkheid of memorabele momenten.

Gebrek aan passie laat slechts onverschilligheid achter

Echte teleurstelling vereist enige emotionele betrokkenheid, maar deze film roept die niet op. De grootste genade is misschien wel dat hij totaal geen impact heeft. Kijkers zullen de ervaring zo onopvallend vinden dat hij snel uit het geheugen verdwijnt, waardoor ruimte ontstaat voor toekomstige projecten die hoger mikken.