‘The Lion at My Back’ van Tonia Mishiali gaat in première op Karlovy Vary met verhaal over vrouwelijke solidariteit

Het op Cyprus spelende drama volgt een herstellende verslaafde en een Senegalese vluchtelinge die te maken krijgen met tegenslagen en een onverwachte vriendschap.

Tonia Mishiali keert terug op het festivalcircuit met haar tweede speelfilm, The Lion at My Back, die in wereldpremière ging in de hoofdcompetitie van het Karlovy Vary International Film Festival. Het op Cyprus spelende drama bouwt voort op het goed ontvangen debuut Pause van de regisseur en richt zich op de voorzichtige alliantie tussen twee vrouwen die armoede, verslaving en ontheemding het hoofd bieden.

Hoofdpersonages navigeren door het leven aan de rand

Het verhaal introduceert Mariama, een achttienjarige Senegalese vluchtelinge gespeeld door Sokhna Diallo, die haar verjaardag viert in het vrouwenshelter dat sinds haar aankomst per boot haar enige thuis is. Met beperkte overheidssteun loopt ze al snel het risico op dakloosheid, omdat verhuurders haar herhaaldelijk afwijzen. Ondertussen speelt Elena Kallinikou Stella, een schoonmaakster van eind dertig die voor een laag loon werkt en zich regelmatig aan drugstests onderwerpt terwijl ze de verleiding van drugs in haar gedeelde appartement weerstaat.

Hun wegen kruisen elkaar wanneer Stella een praktische regeling voorstelt: Mariama mag slapen op een futon in de wasruimte in ruil voor een schoon urinemonster. De deal benadrukt de dagelijkse overlevingstactieken die beide vrouwen hanteren te midden van systemische obstakels.

Achtergronden onthullen lagen van trauma en uitbuiting

Stella’s verleden omvat een gevangenisstraf en scheiding van haar jonge dochter, die nu door haar moeder wordt opgevoed. Ze werkte ooit als sekswerker onder een pooier die alleen als The Suit wordt aangeduid, en overweegt nu terug te keren naar die wereld om genoeg geld te verdienen voor een appartement waar ze haar kind kan ontvangen. Mariama vindt ondertussen werk in een slagerij, waar ze te maken krijgt met intimidatie van sommige collega’s, maar ook een band opbouwt met een vriendelijkere medewerker.

Stilistische keuzes en bekende tropes

De film gebruikt opvallende cinematografie en een evocatieve sfeer om de worstelingen van de vrouwen te tonen. Een sequentie die Stella’s sekswerk uitbeeldt, roept visuele vergelijkingen op met Requiem for a Dream door de fluorescerende verlichting en intense close-ups. De werkplekscènes van Mariama echoën het sociaal realisme van de gebroeders Dardenne. Recensenten merken op dat deze keuzes soms leunen op dramatische conventies, hoewel de kernprestaties overtuigend blijven.

De twee hoofdactrices tonen een sterke chemie, waarbij Diallo ondanks haar late instap in de productie haar mannetje staat. Kallinikou brengt een krachtige aanwezigheid in een personage wiens ontwikkeling een bekend traject van verlossing en moederlijk verlangen volgt.

Thema’s van gevonden familie en stille veerkracht

Ondanks de sombere elementen benadrukt de film de positieve kracht van vrouwenvriendschap en geïmproviseerde familiebanden. De grotendeels Engelstalige dialogen en de optimistische boodschap over solidariteit zullen naar verwachting helpen bij de verdere festivalgang na het debuut in Karlovy Vary.

Tags bij dit artikel