The Invite van Olivia Wilde put inspiratie uit klassieke films over huwelijk en spanning

De geprezen relatiekomedie weerspiegelt tijdloze werken van 12 Angry Men tot The Birdcage in zijn scherpe blik op relaties.

The Invite, de relatiekomedie geregisseerd door en met Olivia Wilde met Seth Rogen, Edward Norton en Penélope Cruz, heeft dit jaar sterke kritische lof gekregen en lijkt klaar voor aandacht op awards. De film levert scherpe prestaties, precieze enscenering en bijtende humor die het huwelijk, liefde en seks onderzoekt terwijl het Wildes vaardigheid als filmmaker benadrukt.

De film heeft ook de belangstelling gewekt voor eerdere werken die het duidelijk hebben beïnvloed. Naast zijn status als remake van de Spaanse film The People Upstairs, heeft Wilde gewezen op verschillende andere titels als belangrijke invloeden. In een tijdperk van constante filmconsumptie staat geen project volledig los van eerdere kunst, en deze springen eruit als directe ijkpunten voor The Invite.

12 Angry Men toont de kracht van claustrofobische enscenering

Sidney Lumet regisseerde in vele genres, van het mysterie Murder on the Orient Express tot de musical The Wiz. Hij blijft vooral bekend om misdaaddrama's, en zijn klassieke rechtbankfilm uit 1957 12 Angry Men geldt als een mijlpaal. Hoewel het onderwerp sterk verschilt van The Invite, beïnvloedde Lumets strakke gebruik van één ruimte en toenemende druk Wildes aanpak van besloten ruimtes.

Het verhaal, bewerkt door Reginald Rose uit zijn eigen televisiespel, volgt twaalf juryleden die beginnen met schijnbare overeenstemming in een moordzaak totdat Juror 8, gespeeld door Henry Fonda, twijfels zaait. Het resultaat is een spannend drama dat groupthink bekritiseert en via het gefocuste single-set ontwerp een van Lumets beste prestaties blijft.

Who's Afraid of Virginia Woolf? zet de standaard voor onthullende bijeenkomsten

Mike Nichols' verfilming uit 1966 van het toneelstuk van Edward Albee dient al lang als model voor verhalen waarin twee stellen in één avond vol onthullingen worden gevangen. Wilde heeft de film, met zijn viertal sterke prestaties van Richard Burton, Elizabeth Taylor, George Segal en Sandy Dennis, genoemd als grote invloed op The Invite.

Professor George en zijn vrouw Martha ontvangen het jongere stel Nick en Honey voor een nachtelijke borrel die al snel strijdbaar wordt. De venijnige opmerkingen van het oudere stel richten zich al snel op hun gasten en leggen ongemakkelijke waarheden bloot. De film behoudt zijn toneelwortels maar wint aan intimiteit op het scherm en levert een cynische toon die nog steeds resoneert.

The Graduate voegt satirische scherpte toe aan romantieke onzekerheid

Nichols volgde Virginia Woolf op met de satire The Graduate uit 1967, een andere titel die Wilde als inspiratie heeft genoemd. Het verhaal van de pas afgestudeerde Benjamin Braddock, gespeeld door Dustin Hoffman, vermengt onzekerheid over de toekomst met een affaire met de oudere, getrouwde Mrs. Robinson en later haar dochter Elaine. De visuele stijl en het open einde hebben doorgewerkt in latere komedies, waaronder The Invite.

Bob & Carol & Ted & Alice vangt verschuivende seksuele attitudes

Paul Mazursky's komedie uit 1969 wordt vaak direct vergeleken met The Invite. De film volgt twee Californische stellen wier opvattingen over relaties veranderen nadat een van de stellen terugkeert van een retraite met opener attitudes. De keurige Ted en Alice worstelen om zich aan te passen, en de suggestie van een groepsontmoeting aan het eind weerspiegelt elementen uit de latere scènes van The Invite.

Scenes from a Marriage levert een rauw portret van huwelijksspanning

Ingmar Bergmans drama uit 1974, eerst uitgezonden als lange Zweedse miniserie en later in een kortere bioscoopversie, biedt een van de meest compromisloze blikken uit de filmgeschiedenis op een ontbindend huwelijk. Het episodische verslag van Johan en Marianne heeft latere relatiefilms beïnvloed en Wildes omgang met intieme dynamiek geïnformeerd, hoewel The Invite een komische weg kiest.

Interiors weerspiegelt zorgvuldige setontwerp en familieomwenteling

Woody Allens drama uit 1978 volgde op Annie Hall en had Diane Keaton in de hoofdrol, een actrice aan wie Wilde een eerbetoon brengt met een opdracht in The Invite. Allen putte uit Bergman in zijn doordachte enscenering, een aanpak die resoneert met Wildes eigen aandacht voor omgeving, ook al noemde ze Interiors niet specifiek.

The Birdcage levert ongemakkelijke dinerparty-komedie

Wilde heeft Mike Nichols' remake uit 1996 The Birdcage uitgelicht als voorbeeld van komische precisie. Het verhaal van een stel uit Miami, gespeeld door Robin Williams en Nathan Lane, dat zich voorbereidt op een ontmoeting met conservatieve schoonouders bevat memorabele prestaties en een climax in de eetkamer vol oplopende ongemakkelijkheid die The Invite weerspiegelt in zijn eigen sociale scènes.

Tags bij dit artikel