'The Influencer Project' levert voorspelbare horror zonder nieuwe wegen in te slaan

Het debuut van Mike Nybroe, gemaakt met input van het team achter The Blair Witch Project, volgt een socialemediaster die wordt gestalkt tijdens een trip naar Kopenhagen

Een disclaimer die vermeldt dat het verhaal gebaseerd is op ware gebeurtenissen opent en sluit The Influencer Project, hoewel de beoogde ironie misschien per ongeluk is. Regisseur Mike Nybroe’s eerste speelfilm sluit aan bij een lange reeks horrorfilms die socialemediainfluencers als slachtoffers van geweld nemen. Met betrokkenheid van Eduardo Sanchez, codirecteur van de originele The Blair Witch Project, vermijdt de film een strikt found-footage-formaat maar blijft hij toch in vertrouwd vaarwater tussen talloze soortgelijke producties.

Reallife-influencer in de hoofdrol

Chiara King, een Britse zangeres en online persoonlijkheid, krijgt een ‘introducing’-credit en speelt een versie van zichzelf. Het verhaal plaatst haar personage tijdens een promotioneel bezoek aan Kopenhagen, waar een stalker dreigementen begint te sturen. King presteert capabel in de rol, maar de film laat weinig blijvende indruk achter en introduceert geen grote nieuwe ster of serie.

Opbouw bouwt spanning via alledaagse promotie

Het verhaal begint met een tiener die livestreamt hoe hij een drastische actie onderneemt om virale roem te verwerven. Het personage van King daarentegen bouwde haar volgers op via een veelbekeken kusvideo en geniet nu van sponsorcontracten, een manager genaamd Alice en een uitnodiging om Deens toerisme te promoten. Een lokaal team filmt haar activiteiten, waaronder shoppen, sightseeing, dineren en uitgaan, terwijl zij haar gebruikelijke content plaatst.

Dreigementen komen binnen van een account genaamd King Slayer, compleet met een gemaskerd profielbeeld. De stalker verschijnt al snel in het openbaar en deelt bewijs van nabijheid. De politie raakt betrokken en er wordt beveiliging ingehuurd. Ondanks het escalerende gevaar gaat het personage door met de geplande activiteiten, waaronder een bezoek aan een nachtclub en attracties in een spookhuis.

Gemengde visuele aanpak en beperkte angstmomenten

Cinematograaf Daniel Parmo gebruikt zowel alwetende brede shots als gevarieerde formaten die verschillende socialemediaplatforms nabootsen. Een paar jumpscares komen effectief over, maar de algehele spanning blijft beperkt. Muziekkeuzes, waaronder dansnummers en standaard thrillerscores, verminderen de suspense verder. De film eindigt met een scène na de aftiteling die hint naar mogelijke vervolgen.

Het verhaal bereikt zijn hoogtepunt in een verlaten pakhuis nadat de groep een misleidende uitnodiging heeft ontvangen. Wanneer de antagonist wordt onthuld, houdt deze een monoloog die de invloed van online persoonlijkheden op jonge kijkers bekritiseert. Kijkers die dieper commentaar zoeken, vinden mogelijk sterker materiaal in recente documentaires over social media.

Tags bij dit artikel