Veertig jaar na de bioscooppremière op 17 oktober 1986 staat The Color of Money als een cruciaal hoofdstuk in de carrières van regisseur Martin Scorsese en ster Paul Newman. De film blies het verhaal van poolhaai Fast Eddie Felson nieuw leven in en gaf beide mannen een commercieel en kritisch duwtje in de rug op cruciale momenten.
Halverwege de jaren tachtig had Scorsese drie films op rij afgeleverd die zijn veelzijdigheid toonden. Raging Bull oogstte lof, maar The King of Comedy en After Hours deden het matig aan de kassa. Studios werden terughoudend en zijn lang geplande passieproject The Last Temptation of Christ bleef vastlopen. De regisseur had een betrouwbaar succes nodig om weer vaart te maken.
Paul Newman was in 1986 nog steeds een favoriet in Hollywood, maar een Academy Award voor Beste Acteur was hem ondanks meerdere nominaties steeds ontgaan. Zijn meest recente gemiste kans was het drama The Verdict uit 1982, dat algemeen als een van zijn sterkste prestaties wordt gezien. Het verlies aan Ben Kingsley te midden van de Oscar-momentum rond Gandhi verraste veel waarnemers.
De klassieker The Hustler uit 1961 had Newman definitief gevestigd als de zelfverzekerde poolspeler Fast Eddie Felson. Toen auteur Walter Tevis voor zijn dood in 1984 een vervolgroman voltooide, intrigeerde de vraag naar Felson’s latere jaren Scorsese. Hij nam de verfilming aan als zijn eerste rechttoe rechtaan studio-opdracht sinds Boxcar Bertha.
Scorsese castte een grijzende Newman tegenover de snel opkomende Tom Cruise als Vincent Lauria, een jonge getalenteerde speler. De combinatie van veteranencharme en jeugdige energie zorgde voor een boeiende rivaliteit op het scherm, tegen de achtergrond van de rokerige poolhallen van Chicago. Cameraman Michael Ballhaus en editor Thelma Schoonmaker hielpen de authentieke rauwheid van die wereld vast te leggen.
Hoewel het verhaal draait om het afzetten van nietsvermoedende spelers, onderzoekt de vertelling uiteindelijk hoe een ouder wordende kampioen zijn scherpte terugwint. Newmans Felson behoudt zijn charme terwijl hij de jongere spelers in zijn baan trekt. De film eindigt op Scorsese’s karakteristiek ambiguë toon en benadrukt overleven boven overwinning.
Newman won uiteindelijk de Oscar voor Beste Acteur voor de rol. De prestatie toonde een acteur die decennia na zijn doorbraak nog steeds op het hoogtepunt van zijn kunnen was.