Een van de eerste moeilijke beslissingen in The Blood of Dawnwalker betreft de vraag of Esme gedwongen moet worden te eten, de moeder van protagonist Coen. Ze is gestopt met eten, wat haar man Pieter zorgen baart over mogelijke straf van de vampieroverlord Brencis, die weinig tolerantie toont voor enig teken van zwakte.
Pieter dringt aan op het behoud van Esme's kracht ondanks haar weigering. Dit creëert meteen spanning voor spelers bij het bepalen hoe Coen moet reageren tijdens de confrontatie.
Wanneer Pieter overgaat tot het dwangvoeren van Esme, verschijnen er drie dialoogopties. De derde optie brengt spelers terug naar de eerste twee. Na het ervaren van beide hoofdpad blijken de uitkomsten identiek.
In beide gevallen verzet Esme zich hevig en slaat ze het eten weg. De sequentie eindigt op dezelfde manier: Coen krijgt de taak om medicijnen voor haar te halen. Er ontstaan geen blijvende verschillen in verhaalverloop of karakterstatus door de keuze.
Omdat de resultaten onveranderd blijven en ze hoe dan ook geen eten krijgt, winnen spelers niets door de dwangvoerroute te volgen. Het vermijden ervan voorkomt een onnodig verontrustende scène terwijl hetzelfde narratieve punt wordt bereikt.