Teherángeles beleeft het WK 2026 met diepe verdeeldheid en afwijzing van het Iraanse team

De grootste Iraanse gemeenschap buiten Iran in Los Angeles kampt met politieke spanningen tijdens het debuut van de selectie op Amerikaanse bodem

Wandelen door de straten van Teherángeles, de Iraanse enclave in Los Angeles, tijdens het WK van 2026 betekent een confrontatie met geografische contrasten en politieke spanningen. Deze wijk, die in 2010 officieel werd erkend door de stad in het gebied van Westwood Boulevard en Wilkins Avenue met Persian Square als centrum, herbergt een deel van de 700.000 Iraniërs die in Zuid-Californië wonen, de grootste concentratie buiten Iran.

Het klimaat is dit jaar extra delicaat. De selectie van de Islamitische Republiek debuteert op Amerikaans grondgebied tegen Nieuw-Zeeland in het SoFi Stadium, maar de lokale Perzische gemeenschap is diep verdeeld. Bovendien is het de eerste keer dat een gastland van het toernooi een technisch conflict heeft met een van de deelnemers en het team de toegang tot zijn grondgebied heeft ontzegd.

Het politieke steekspel op Westwood Boulevard

Politieke onderwerpen aansnijden met buurtbewoners is bijna onmogelijk. Sommigen weigeren het gesprek zodra ze de journalisten als Spanjaarden herkennen en hen beschuldigen van steun aan het regime. Mahmud, eigenaar van een fruitzaak, fungeert als brug en brengt contacten tot stand die leiden naar de boekhandel van Sam. De zaak toont in de etalage duidelijke borden: "Geen ayatollahs meer in Iran, regimewisseling", naast de vlag van de Leeuw en de Zon, het symbool van vóór de revolutie van 1979 dat nu de oppositie vertegenwoordigt.

Sam twijfelt niet aan zijn standpunt: "Vraag het maar aan iedereen in de buurt, ze zullen zeggen dat dit voetbalteam niet van ons is". Hij vindt dat de spelers op het veld "stomme types" zijn die het regime legitimeren dat hun families onderdrukt. Hij stelt dat de Iraanse aanhang zowel binnen als buiten het SoFi Stadium zijn afwijzing van het nationale elftal zal tonen tijdens de wedstrijd tegen Nieuw-Zeeland.

Van een doodvonnis in Iran tot ballingschap in Teherángeles

Alle gesprekken in de wijk leiden naar Roozbeh Farahanipour. Geboren in Teheran in 1971, is deze ondernemer CEO van de Kamer van Koophandel van West Los Angeles en een symbool van de diaspora. Zijn leven veranderde na de revolutie van 1979, toen hij op achtjarige leeftijd hoorde dat een neef van zijn moeder was geëxecuteerd. In 1999 vluchtte hij illegaal via Turkije nadat hij ter dood was veroordeeld wegens het leiden van studentenopstanden en arriveerde als politiek asielzoeker in de Verenigde Staten.

Ik steun het team van de Islamitische Republiek nooit. Ik heb een doodvonnis van het regime gekregen... ik kwam als politiek asielzoeker en steun altijd het team van de oppositie. Individueel vind ik de spelers aardig, maar zolang ze op het veld staan in het tenue en met de vlag van het regime, zijn ze een propagandamachine.

— Roozbeh Farahanipour, CEO van de Kamer van Koophandel van West Los Angeles, Interview in Teherángeles

Farahanipour voegt eraan toe dat dit gevoel met de tijd is verspreid: "Ik ben allergisch voor de vlag van de Islamitische Republiek. Als ik gedwongen ben de wedstrijden uit te zenden, zal ik juichen bij de doelpunten van de tegenstander".

FIFA verbiedt de vlag van de oppositie

De politisering van het Iraanse elftal heeft ertoe geleid dat FIFA de vlag van de Leeuw en de Zon in de stadions heeft verboden. Farahanipour noemt deze maatregel "onlogisch" omdat die de vrijheid van meningsuiting schendt die door de Amerikaanse grondwet wordt beschermd. "Je mag het veld in met de vlag ter ondersteuning van de LHBTI-gemeenschap, met de vlag ter ondersteuning van de MAGA-beweging van Trump of desnoods met de vlag ter ondersteuning van McDonald's. Dat is vrijheid van meningsuiting, maar FIFA heeft ons verboden ons binnen de stadions te uiten", zegt hij verontwaardigd.

Een door politiek verdeelde gemeenschap

Ondanks het culturele dynamisme dat meer dan 600 Iraans eigendom bedrijven in Westwood brengen, overheerst het gevoel dat de politiek het WK-plezier heeft weggenomen. "De gemeenschap is verdeeld", erkent Farahanipour. "Er is een deel dat alleen het spel wil zien en ervan wil genieten, en die moeten we respecteren. Maar zij moeten de andere kant begrijpen die dit platform wil gebruiken om de wereld te informeren over de mensenrechten".

Teherángeles laat vandaag zien hoe moeilijk het is om voetbal los te houden van politiek. Voor figuren als Farahanipour, Sam en Mahmud vertegenwoordigen de wedstrijden in Los Angeles veel meer dan sportieve ontmoetingen: ze vormen een duidelijke stellingname over de situatie in hun land van herkomst.