- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De slotwoorden van Lt. Aldo Raine vatten de levenslange toewijding van de regisseur samen om persoonlijke, genredefiniërende cinema te maken.

Quentin Tarantino heeft een carrière opgebouwd met onvergetelijke dialogen en momenten die bij het publiek blijven hangen lang nadat de aftiteling is afgelopen. Van de iconische speeches in Pulp Fiction tot de wraakbeloften in Kill Bill, zijn films leveren een overvloed aan citeerbare zinnen. Toch staat een slotopmerking in zijn epische Tweede Wereldoorlog-film uit 2009 op zichzelf als een krachtige verklaring over artistieke onafhankelijkheid.

Een triomfantelijk einde aan een alternatieve geschiedenis

In Inglourious Basterds herinterpreteert Quentin Tarantino het einde van de Tweede Wereldoorlog door een lens van wraak en spektakel. Het verhaal volgt Lt. Aldo Raine, gespeeld door Brad Pitt, en zijn team soldaten die nazi-officieren op het vizier hebben. Het verhaal bouwt op naar een chaotische premièreavond waarop sleutelfiguren hun lot ondergaan.

Raine en zijn bondgenoot Utivich ontsnappen na een deal met de SS-officier Hans Landa. Eenmaal in veiligheid keert Raine de rollen om, doodt de radio-operator en kerft een hakenkruis in Landa's voorhoofd om te zorgen dat zijn nazi-verleden niet verborgen kan blijven.

De zin die persoonlijke cinema definieert

Terwijl hij zijn werk overziet, verklaart Raine tegen Utivich: “You know somethin', Utivich? I think this just might be my masterpiece!” Het moment komt zowel als een overwinning voor het personage als een bredere weerspiegeling van Tarantino's benadering van regisseren. Hij heeft consequent projecten gekozen die aansluiten bij zijn eigen smaak in plaats van trends of studiofranchises na te jagen.

I’m really not interested in just doing [a film] that can sit at step with the other films that fit in that genre. I want to do them my way, and in some ways be bigger than the genre, in some way elevate the genre.

Een carrière gebouwd op bewuste meesterwerken

Tarantino heeft al lang een limiet van tien films gepland om de kwaliteit van zijn oeuvre te waarborgen. De Kill Bill-films tellend als één bijdrage, markeerde Once Upon a Time in Hollywood zijn negende. De regisseur heeft kansen afgewezen die niet aan zijn normen voldeden, waaronder gelekte scripts en mogelijke sequels die aan andere filmmakers werden gegeven.

Elk van zijn films draagt het stempel van bewuste vakmanschap. Kijkers kunnen geen opvulling of halfhartige pogingen verwachten wanneer een film zijn naam draagt. De slotzin uit Inglourious Basterds blijft resoneren als een herinnering aan dat leidende principe.