Tanzaniaanse regisseur Neema Ngelime wint Locarno-prijzen voor persoonlijke documentaire over vrouwenlichamen en maatschappelijke verwachtingen

The Ones With the Tempered Flowers put put uit de eigen gezondheidsdiagnose van de filmmaker om identiteit, familie en patriarchale druk in Oost-Afrika te onderzoeken

Neema Ngelime, een in Tanzania geboren filmmaker, bereidt haar eerste speelfilm-documentaire voor. Het project, getiteld The Ones With the Tempered Flowers, ontstond uit persoonlijke reflectie na een medische diagnose en werd als work in progress getoond tijdens het Locarno Open Doors-programma van 2026.

Project krijgt erkenning op prestigieus coproductieforum

De coproductie tussen Tanzania en Kenia wordt geleid door producent Ivy Kiru. Ngelime regisseerde eerder al enkele korte films, waaronder A Country In A Corner, Hooyo, Why Here en An Ode to A Time I Loved Bread. Aan het einde van Open Doors sleepte de nieuwe documentaire zowel de Sørfond Award als de ARTEKino International Award in de wacht.

Synopsis draait om familie, identiteit en lichamelijke autonomie

Van jongs af aan kreeg Ngelime te maken met strenge verwachtingen voor vrouwen: eerst een opleiding, daarna een huwelijk en kinderen. Een waarschuwing van de arts dat kinderen krijgen moeilijk zou kunnen zijn, bracht haar van slag. Opgegroeid in een huishouden met meerdere religies, woog ze voortdurend religieuze regels af en vroeg ze zich af welk spiritueel pad haar lot na de dood zou bepalen.

Oudere vrouwelijke familieleden leken afstandelijk zodra hun leven draaide om werk en gezin. Ngelime en haar zus gebruiken nu tarotkaarten om die overgeleverde paden te veranderen. Haar vader moedigde vroeger onbegrensde mogelijkheden aan; vandaag benadrukt hij voorbestemde uitkomsten. De film bevat geënsceneerde performances met familieleden die fictie en herinnering laten vervagen en verborgen waarheden naar boven brengen.

Regisseur zet persoonlijk verdriet om in universele thema’s

Het werk onderzoekt hoe het lichaam van een vrouw samenhangt met zelfbeeld, gemeenschapsnormen en politieke druk op vrouwen in Tanzania. Het stelt plichten ter discussie die vaak als uitingen van liefde worden gepresenteerd.

De film begint vanuit een persoonlijk standpunt, vanuit mijn confrontatie met en het doormaken van een existentiële crisis door mijn diagnose. Toen ik mijn diagnose kreeg, was ik boos dat ik zo laat in mijn leven ontdekte dat dit kon gebeuren, en boos over hoe het kon gebeuren. Ik was ook boos over hoe weinig belangstelling er is voor het begrijpen van het lichaam van vrouwen.

— Neema Ngelime, Director's note gedeeld met The Hollywood Reporter

Ngelime beschrijft hoe ze opgroeide terwijl ze geliefde vrouwen zag verdwijnen in mysterie. Een diagnose van vleesbomen, die in de samenleving vaak wordt gekoppeld aan vrouwen die geen kinderen hebben gebaard, versterkte haar angst voor een vergelijkbare uitwissing. De film gebruikt metaforen om de beperkingen van het vrouw-zijn en de nadruk op getimede schoonheid en reproductieve keuzes te benadrukken.

Volgende stappen zijn Durban FilmMart en Sørfond-pitch

De regisseur wil de medische behandeling voortzetten terwijl ze het project verder ontwikkelt. Na Open Doors keert het team met hernieuwde helderheid terug naar huis. Volgende activiteiten zijn deelname aan de Durban FilmMart in oktober en het Sørfond-pitch-evenement in november.

Hoewel geworteld in de ervaringen van jonge Afrikaanse vrouwen, reiken de thema’s van vrouw-zijn, identiteitsvorming en intergenerationele nieuwsgierigheid verder dan dat. Kijkers worden uitgenodigd om hun eigen band met familie-verwachtingen en persoonlijke autonomie te onderzoeken.

Tags bij dit artikel