Taiwan staat centraal in het meest explosieve twistpunt tussen de Verenigde Staten en China. De zelfbestuurde democratie met 23,5 miljoen inwoners ligt strategisch voor de Chinese kust en is uitgegroeid tot een cruciale wereldwijde leverancier van geavanceerde halfgeleiders.
Beheer over het eiland is voor Beijing een onvoltooid project. Chinese leiders beschouwen Taiwan als grondgebied dat moet terugkeren om een einde te maken aan wat zij een eeuw van vernedering door buitenlandse mogendheden noemen. Xi Jinping heeft soevereiniteitsclaims op meerdere fronten nagestreefd, van de Zuid-Chinese Zee tot Hongkong.
Voor Washington en Tokio vormt Taiwan een verdedigingslinie van eilanden die Chinese invloed indamt en vitale zeeroutes beschermt. Het eiland heeft met decennia Amerikaanse veiligheidssteun een bloeiende hightech-economie en een robuuste democratie opgebouwd die Beijing’s verhaal over Chinese cultuur en bestuur uitdaagt.
De huidige patstelling gaat terug tot 1949. Nationalistische leider Chiang Kai-shek vluchtte naar Taiwan na de nederlaag in de Chinese Burgeroorlog tegen de communisten van Mao Zedong. De Verenigde Staten erkenden aanvankelijk de nationalisten als legitieme regering van China, tot president Richard Nixon in de jaren zeventig de banden met Beijing aanknoopte.
Die koerswijziging leidde tot het Een-Chinabeleid. Washington erkent de Volksrepubliek als de enige wettelijke regering van China, terwijl de status van Taiwan bewust vaag blijft. Beijing duldt beperkte Amerikaanse wapenverkopen aan Taipei, maar behoudt het recht om geweld te gebruiken om formele onafhankelijkheid te voorkomen.
Peilingen tonen groeiende steun onder Taiwanezen voor formele onafhankelijkheid, het scenario dat Beijing zegt met militair ingrijpen te zullen beantwoorden. Een peiling uit juni 2025 wees uit dat ongeveer een kwart van de ondervraagden voorstander is van uiteindelijke of onmiddellijke onafhankelijkheid, terwijl minder dan 7 procent hereniging met China steunde.
De betrekkingen verbeterden in de jaren negentig en tweeduizend toen de economische banden groeiden. De verkiezing van president Tsai Ing-wen in 2016 keerde die trend. Haar Democratische Progressieve Partij verwierp het idee dat Taiwan bij China hoort en zocht toenadering tot Washington. Beijing reageerde met het verbreken van officiële contacten, reisbeperkingen en druk op buitenlandse overheden en bedrijven.
Vicepresident Lai Ching-te volgde Tsai op in mei 2024. Beijing reageerde met record militaire activiteit. China voerde in Lai’s eerste jaar drie grootschalige oefeningen rond het eiland uit, meer dan onder welke eerdere Taiwanese president ook. Dagelijkse overschrijdingen van de mediaanlijn in de Straat van Taiwan namen meer dan twee keer toe ten opzichte van het voorgaande jaar.
President Donald Trump keurde tijdens zijn eerste ambtstermijn 18,65 miljard dollar aan wapenverkopen aan Taiwan goed, waaronder de eerste Amerikaanse jachtvliegtuigen in drie decennia. De Biden-regering zette die lijn grotendeels voort en verklaarde publiekelijk dat de VS Taiwan zouden verdedigen bij een invasie, waarmee de traditionele strategische ambiguïteit werd losgelaten.
In zijn tweede termijn heeft Trump gemengde signalen afgegeven. Hij weigerde te bevestigen of het voorkomen van een Chinese overname nog steeds Amerikaans beleid is en suggereerde dat Taiwan voor zijn eigen verdediging moet betalen. In november 2025 zei hij tegen CBS’s 60 Minutes dat Xi de gevolgen begrijpt van elke actie tegen Taiwan zolang Trump president is.
De regering keurde later een wapenpakket van 11 miljard dollar voor Taiwan goed, een van de grootste ooit. Tegelijkertijd is de vrijgave van een apart pakket van 14 miljard dollar, goedgekeurd door het Congres, uitgesteld, waarbij Trump de vertraging omschreef als een mogelijk onderhandelingstroef met Beijing.
Als de kwestie Taiwan verkeerd wordt aangepakt, zullen China en de VS botsen.