In het Centro Deportivo Municipal Triángulo de Oro, in de Madrileense wijk Bravo Murillo, klinkt het constante geluid van ballen die op de tafels stuiteren als ritme van een bijzondere activiteit. Wat lijkt op een gewone tafeltennistraining is in werkelijkheid een therapeutisch programma dat mensen met Parkinson helpt om de controle over hun bewegingen en hun dagelijks leven terug te krijgen.
De spelers concentreren zich op elke slag terwijl trainers oefeningen aanpassen om evenwicht, coördinatie en mentale snelheid te trainen. Javier Martínez, bekend als Micky, benadrukt dat de sport de hersenen dwingt om in een seconde informatie te verwerken: de hoek van de naderende bal berekenen en daar precies op reageren. Deze eis is vooral nuttig tegen de bradykinesie, de traagheid die kenmerkend is voor de ziekte.
Ramón Velázquez, verantwoordelijk voor het fysiotherapieprogramma, legt uit dat de sessies hoge intensiteit aangepaste oefeningen combineren met krachttraining, looptraining en cognitieve taken. Het doel is om de autonomie te behouden en verlies van capaciteit te voorkomen via een meetbaar en reproduceerbaar model.
Naast de fysieke voordelen benadrukken de deelnemers ook het emotionele effect. Veel patiënten kampen na de diagnose met apathie en neiging tot isolement. Micky wijst erop dat de verplichting om naar de trainingen te komen de routine verandert: “Je staat op uit bed en hebt nergens zin in, maar de verplichting om te komen trainen verandert dat”.
Vicente Jiménez Navas beschrijft de transformatie als een sprong van de bank naar internationale wedstrijden, met een gevoel van euforie vergelijkbaar met dat van een kind in een pretpark. Ook de kameraadschap is belangrijk: de spelers helpen elkaar tijdens de sessies.
Je leven kan veranderen van op de bank tv-kijken naar meedoen aan een wereldkampioenschap. Het is gekkenwerk dat je vreugde, euforie en dopamine geeft.
Het competitieniveau van de groep bereikt wereldklasse. Javier Pérez de Abéniz begon vier jaar na zijn diagnose te spelen en won slechts twee jaar nadat hij de bat oppakte al zilver op het wereldkampioenschap in Duitsland voor mensen met Parkinson. Zijn palmares omvat meerdere gouden, zilveren en bronzen medailles op latere edities in Kroatië, Griekenland en Frankrijk.
Pérez de Abéniz, auteur van het boek ‘Los reveses’, bereidt zich voor op het volgende WK dat in oktober in Shanghai, China wordt gehouden. Zijn prioriteit blijft duidelijk: eerst gezondheid, dan plezier en daarna de competitie.
José Antonio Alonso richtte de organisatie een jaar geleden op nadat hij de eenzaamheid van veel patiënten had opgemerkt. Momenteel heeft de stichting drie vestigingen in Madrid, coördineert vijftig spelers en verwacht in september zeventig te bereiken. De volgende stap is om zich als federatieve club te constitueren om collectief te kunnen wedstrijden.
Alonso wil het netwerk uitbreiden naar gebieden als Coslada en andere provincies om lange verplaatsingen te verminderen. De terbeschikkingstelling van ruimtes door instellingen is essentieel, zoals gebeurd is met de sporthal in Bravo Murillo. Naast tafeltennis organiseert de groep ook wandelen en dansen om momenten met de families te delen.
Federico Drago, trainer en voorzitter van Distrito 20, ziet verbeteringen in de reflexen al vanaf de eerste sessie, ongeacht leeftijd of tijd sinds de diagnose. De slotboodschap van de stichting is hoopvol: er bestaat een volwaardig leven na de diagnose.