Tadej Pogacar heeft van het buitengewone zijn dagelijkse routine gemaakt. Elke seizoen voegt hij een nieuwe bladzijde toe aan zijn boek met onvergetelijke prestaties, overwinningen die onovertroffen lijken tot de volgende komt. De meest recente kwam deze donderdag op de Tourmalet, waar de Sloveen de Tour de France opnieuw brak met een demonstratie die hij zelf tot zijn beste ooit rekent.
De vraag welke de meest epische overwinning van Tadej Pogacar is, duikt weer met kracht op. Het antwoord is lastig, omdat zijn palmares niet alleen wordt afgemeten aan de gewonnen titels, maar aan de manier waarop hij ze heeft behaald. Hij wint niet alleen: hij walst over iedereen heen. Hij valt niet zomaar aan: hij ontmantelt de wedstrijden volledig. Hij pakt geen etappes: hij creëert momenten die in de geschiedenis van het wielrennen blijven hangen.
De regenboogtrui die hij in 2024 in Zwitserland veroverde, neemt een prominente plaats in dat debat in. Het was een verre, bijna roekeloze aanval die uitgroeide tot een van de grote vertoningen van het hedendaagse wielrennen. Pogacar won zoals de uitverkorenen dat doen: ver van de finish, tegen iedereen in en met een superioriteit die deed geloven dat het eenvoudig was, terwijl het een buitengewone prestatie was.
Ook de tijdrit naar La Planche des Belles Filles in de Tour van 2020 springt eruit. Die dag pakte hij niet alleen de leiderstrui af van Primoz Roglic: hij presenteerde zich aan de wereld als een fenomeen dat elke voorspelling durft te tarten. Het was de overwinning die het definitieve begin van zijn mythe markeerde.
In de Tour van 2024 leverde hij opnieuw een meesterwerk af op weg naar Plateau de Beille. Een demonstratie van dominantie in de hoge bergen die hem niet alleen een etappe opleverde, maar ook de moraal van zijn concurrenten brak. Pogacar dicteerde de wet op een podium van wereldklasse met die typische combinatie van lichtheid, kracht en precisie die zijn beste dagen kenmerkt.
De Ronde van Vlaanderen van 2023 opende een nieuwe dimensie. Daar toonde hij dat hij niet alleen een dominator van grote ronden is, maar een complete renner. Winst in Vlaanderen, op het terrein van specialisten, tussen muren, kasseien en klassiekerspecialisten, tilde zijn status nog verder. Het was de dag waarop de Sloveen duidelijk maakte dat zijn ambitie geen grenzen kent.
De etappe van de Vuelta 2019 tussen Arenas de San Pedro en de Plataforma de Gredos verdient ook een plek. Een nog jonge Pogacar in wielrennersjaren tekende voor een vertoning die al voorspelde wat er zou komen. Die overwinning had iets profetisch: de eerste waarschuwing dat het wielrennen op het punt stond van eigenaar te wisselen.
In de Giro van 2024, in de etappe naar Livigno, toonde hij opnieuw zijn meest vernietigende versie. Een overwinning van totale dominantie, zonder barsten, in een koers die hij met overweldigende superioriteit controleerde. Het was opnieuw een bewijs dat Pogacar op vele manieren kan winnen: door explosiviteit, uithoudingsvermogen, talent, ambitie of simpelweg door beter te zijn dan alle anderen.
Het grote probleem met Pogacar is dat het kiezen van één overwinning betekent dat je een andere moet laten schieten. Zijn WK heeft pure epische waarde. La Planche heeft een historische wending. Plateau de Beille heeft autoriteit. Vlaanderen heeft universele grandeur. Gredos heeft fundamentele waarde. Livigno heeft totale dominantie. En de Tourmalet heeft het aroma van een groot werk. Misschien ligt het antwoord precies daar: de meest epische overwinning van Pogacar is er niet één. Het is een collectie die blijft groeien en elke nieuwe dag als die op de Tourmalet het debat weer aanwakkert.