Tadej Pogacar: verveelt zijn dominantie of tilt hij het wielrennen naar een hoger niveau?

De superioriteit van de Sloveen dwingt rivalen tot het uiterste en maakt verre aanvallen tot onvergetelijke vonnissen.

Elke keer dat Tadej Pogacar alleen aan de kop van de koers komt, duikt dezelfde theorie op: dat zijn aanwezigheid de sport minder spannend maakt. Dat idee is paradoxaal, want het vraagt de beste om af te remmen om de spanning te behouden, alsof Michelangelo een hoek van de Sixtijnse Kapel onvoltooid had gelaten om meer drama toe te voegen.

Pogacar krijgt de schuld van het vaak aanvallen, regelmatig winnen en het buitengewone tot routine maken. Te veel winnen lijkt voor sommige waarnemers een gebrek aan hoffelijkheid.

Het wielrennen en zijn tirannen: van wachten tot bekritiseren

De tweewielersport heeft een ambigue relatie met zijn grote figuren. Jarenlang wacht men op een nieuwe Eddy Merckx en als er iemand opduikt die erop lijkt, vraagt men zich af wanneer hij weer vertrekt. Men eist een renner die van ver aanvalt, de vermogensmeter negeert en elke etappe tot een gebeurtenis maakt. Als die renner er is, klinkt de klacht dat hij te veel wint.

Hoe Pogacar zijn rivalen beter maakt

De recente dinsdag bood een duidelijk bewijs van zijn invloed. De actie van Pogacar dwong de anderen om hun voorzichtigheid op te geven en hun kaarten te laten zien. Achter hem kwamen de beste versies van Primož Roglič, Enric Mas, Richard Carapaz en de rest van het peloton naar voren, omdat er voor hen iemand reed die zich verstoppen onmogelijk maakte. Zonder die druk zouden veel achtervolgers samen zijn aangekomen, elkaar in de gaten houdend en krachten sparend voor het einde.

Hij brak de koers open en nam tegelijkertijd de excuses weg van wie achter hem reed. Dat is een van de grote paradoxen van zijn heerschappij: men zegt dat hij de spanning wegneemt door te dominant te zijn, terwijl juist die dominantie de koers creëert die daarna wordt gevierd.

Het onmogelijke tot routine gemaakt

Pogacar voegt nog een ongemak toe: hij maakt het onmogelijke eenvoudig. Hij valt aan op vijftig kilometer van de finish en even lijkt het overdreven. Naarmate de kilometers verstrijken, verandert die ogenschijnlijk roekeloze actie in een vonnis. Daar ligt de fascinatie. Grote sportieve dominanties lijken alleen eeuwig zolang ze duren. Met de tijd krijgen die middagen die zich leken te herhalen een andere waarde.

Niemand herinnert zich een dag waarop alle favorieten samen aankwamen door pure gelijkheid. Men herinnert zich de renner die vertrok toen het nog absurd leek.

Het echte risico: de normalisering van het uitzonderlijke

Het grote gevaar voor Pogacar is niet dat hij verveelt, maar dat hij went. Dat aanvallen van onmogelijke afstanden, groepen opblazen en iedereen tot het uiterste drijven een gewone dag lijkt. Verveling ontstaat als men weet wat er gaat gebeuren en het niet meer uitmaakt. Bij Pogacar vermoedt men de afloop, maar blijft het boeien hoe hij die bereikt: waar hij aanvalt, hoeveel er nog rest, wie hem probeert te volgen en tot waar hij de anderen meetrekt.

Hij heeft aanvallen genormaliseerd die jaren geleden als zelfmoord zouden zijn gezien. Een vijftig kilometer lange demonstratie begint te lijken op een gewone werkdag. Er wordt zelfs gediscussieerd of zo’n prestatie saai is. Ja, Pogacar heeft overal schuld aan. Ook aan het feit dat men ontdekt hoeveel plezier hij gaf als hij er niet meer is.

Tags bij dit artikel