- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De Sloveen wil toetreden tot het selecte clubje van Anquetil, Merckx, Hinault en Indurain in een editie vol geschiedenis en uitdagingen.

Tadej Pogacar bereidt zich voor op de Tour de France 2026 met een historische kans. In de straten van Parijs kan hij zijn vijfde gele trui veroveren en toetreden tot een exclusief gezelschap bestaande uit Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault en Miguel Indurain. Deze vier namen vertegenwoordigen de absolute top van het wereldwielrennen en elk van hen ondervond aan den lijve hoe zwaar een vijfde zege is.

De Sloveense renner komt met vier zeges, gelijk aan Chris Froome, en een loopbaan die doet denken aan de grootheden uit het verleden. Hij won al bij zijn debuut, overwon tegenslagen na periodes van dominantie en geeft, net als Merckx of Hinault op hun hoogtepunt, nergens terrein prijs. Toch leert de geschiedenis dat de vijfde Tour meestal de moeilijkste is.

Jacques Anquetil zet de toon met precisie en strategie

Jacques Anquetil opende het moderne tijdperk van de Tour. Zijn beheersing van de tijdrit en zijn mentaliteit in de bergen bepaalden zijn stijl. Hij debuteerde in 1957 min of meer toevallig na de afzegging van Louison Bobet en werd al op 23-jarige leeftijd kampioen. In de jaren daarna verfijnde hij zijn aanpak en won vier keer op rij.

Zijn vijfde titel in 1964 was zijn meest volmaakte prestatie. Na de Giro leek hij kwetsbaar. De beslissing viel op de Puy de Dôme tegen Raymond Poulidor. Anquetil hield stand tot het moment suprême en besliste de zege in de slotkronorace. “Dat zijn dertien seconden meer dan ik nodig had”, vatte hij het toen samen. De gele trui was zijn enige doel.

Eddy Merckx dicteert met totale ambitie

De Tour van 1969 blijft het referentiepunt. Merckx won zes etappes, de algemene klassement met bijna achttien minuten voorsprong en de truien voor punten, berg en strijdlust. Zijn debuut was een krachtsvertoon dat de koers tot zijn domein maakte. Hij stapelde prestaties op met acht etappes in 1970 en evenveel in 1972.

In 1971 overleefde hij de dreun van Luis Ocaña dankzij zijn offensieve instinct en een meevaller. In 1973 richtte hij zich op de Giro en de Vuelta. Hij keerde in 1974 terug om zijn reeks intact te houden. De zesde titel leek verzekerd tot Pra-Loup in 1975, waar Bernard Thévenet de reeks verbrak. Merckx bleef steken op vijf Tours.

Bernard Hinault toont veerkracht bij blessures en rivalen

Bernard Hinault debuteerde toen hij er klaar voor was en won meteen. Hij toonde in 1978 zijn slimheid en in 1979 een uitbarsting met zeven etappes en een slotaanval op de Champs-Élysées. Een blessure hield hem in 1980 van de gele trui, maar hij keerde terug voor twee extra titels. Het record was nabij, al maakten blessures en de opkomst van Laurent Fignon het lastig.

Zijn vijfde Tour kwam in 1985 onder moeilijke omstandigheden: een zware val, interne spanningen met Greg LeMond en een zege vanuit de verdediging. Hinault bezat het talent om te winnen zonder de sterkste te zijn. In 1986 beloofde hij LeMond te steunen, maar viel uit instinct aan, gaf de Tour weg, won etappes en vertrok zonder zich verslagen te voelen.

Miguel Indurain beheerst en administreert vijf edities

Miguel Indurain deed er lang over om te schitteren. Hij kende opgaves, verre posities en werkte voor anderen tot hij explodeerde. Vanaf 1991 legde hij een heerschappij op met grote marges in de tijdrit en absolute controle in de bergen. Niemand beheerste de Tour zo als hij tot een oefening in administratie.

Hij won vijf Tours met vijf verschillende tweede renners. Hij verdeelde etappes, sloot bondgenootschappen en neutraliseerde aanvallen. De zesde leek waarschijnlijk in 1996 tot Les Arcs en Hautacam. De klap was definitief. Hij nam afscheid met olympisch goud in de tijdrit en zijn waardigheid intact.

De historische spiegel voor Pogacar: hoofd, ploeg en geluk

Anquetil bracht de methode, Merckx de totale ambitie, Hinault de veerkracht en Indurain de beheersing. Pogacar combineert kenmerken van hen allemaal. De geschiedenis is duidelijk: de vijfde Tour win je niet alleen met de benen. Je hebt een hoofd, een ploeg, timing en een beetje geluk nodig. Parijs wacht en de geschiedenis ook.

In deze editie gaat Pogacar een avontuur aan dat kampioenen van legendes scheidt. Hij zoekt zijn vijfde Tour, een grens die alleen de vier genoemde renners overschreden, en het verleden waarschuwt dat bijna niemand dat deed zonder te lijden. Anquetil redde de gele trui met amper veertien seconden voorsprong op Poulidor op de Puy de Dôme. Hinault bedwong de interne ambitie van LeMond. Indurain beleefde zijn meest benauwde dag in Mende, belaagd door ONCE en Jalabert. Alleen Merckx maakte van zijn vijfde kroon een bijna vlekkeloze demonstratie.

De Sloveen arriveert met het gevoel sneller dan ooit te zijn, maar de vijfde Tour vraagt meestal meer dan alleen kracht. Hij vraagt koelbloedigheid, een sterke ploeg en het vermogen om terug te komen als de koers bijt. In Barcelona begint een jacht op de geschiedenis met Vingegaard en de overige kandidaten die elke zwakte van de huidige koning van het wielrennen in de gaten houden op elke helling van het parcours.