Sylvester Stallone heeft een verontrustend voorval uit zijn jeugd onthuld waarbij hij als straf voor wangedrag op school in een psychiatrische inrichting werd opgesloten. In zijn aanstaande memoir The Steps schetst de acteur een levendig beeld van de beproeving en hoe die zijn gevoel van veerkracht versterkte.
De Sylvester Stallone-ster vertelde over het incident in een profiel met de New York Times. Hij legde uit dat zijn middelbare school leerlingen die zich misdroegen naar een inrichting stuurde die bekendstond als Park Lodge of de Snake Pit. Van buiten leek het op een oud Tudor-huis, maar binnen was het chaotisch en smerig, met naakte patiënten die rondrenden, aan dingen krabden en kwijlden. Stallone zei dat hij er als tiener twee weken doorbracht.
Tijdens zijn verblijf beweerde Stallone dat hij in een badkamer werd aangevallen door een andere patiënt met de bijnaam Jay Bird, een grote kale man met rotte tanden die altijd naakt was. De aanvaller greep naar zijn keel en kruis voordat bewakers ingrepen en de man met riemen sloegen.
Terug op school vroeg de directeur of Stallone zijn les had geleerd. Hij antwoordde dat hij iets veel belangrijkers had geleerd: dat hij niet gebroken kon worden. De ervaring beïnvloedde later zijn aanpak van uitdagingen in New York en zijn Hollywood-carrière, waar hij voelde dat zijn wil intact bleef, ook al kon zijn hart net als bij iedereen gekwetst worden.
I learned a lot more than that lesson. A much better lesson: You can’t break me.
Het memoir verkent ook Stallones moeilijke jeugd. Hij beschreef zijn moeder als iemand die weinig verzorgend was en zijn vader als onvoorspelbaar en gewelddadig. Daarnaast gaf hij toe steroïden te hebben misbruikt en te hebben geworsteld met boulimia terwijl hij zich voorbereidde op de film Rocky III uit 1982, waarbij de focus op zijn fysiek een obsessie werd die verbonden was met de eisen van de Rocky- en Rambo-franchises.
De New York Times nam contact op met Stallones middelbare school voor commentaar. Een woordvoerder zei dat de instelling het boek niet had gelezen, maar zijn recht respecteerde om zijn verhaal te vertellen en excuses aanbood voor elk trauma dat hij zich herinnert te hebben meegemaakt.