Susan Sarandon en Everly Carganilla dragen ongelijke dramakomedie The Accompanist

Zach Woods maakt zijn regiedebuut met een pleegzorgverhaal dat scherpe humor en emotioneel drama mengt, maar halverwege de focus verliest

Hollywood keert vaak terug naar verhalen die een vindingrijk kind koppelen aan een onconventionele oudere volwassene of de risico’s onderzoeken waarmee jongeren in onstabiele thuissituaties worden geconfronteerd. The Accompanist probeert beide tegelijk. Susan Sarandon speelt Sylvia, een rokende, gevatte vrouw die de achtjarige Emily in huis neemt, gespeeld door Everly Carganilla. Het resultaat is een aantrekkelijke maar onsamenhangende dramakomedie die nooit helemaal haar toon of prioriteiten bepaalt.

Plaatsing in pleeggezin brengt onwaarschijnlijk duo samen

Het verhaal begint met Emily die in New Jersey bij haar grootvader Martin woont. Hij zorgt goed voor haar, maar vertoont al vroege tekenen van dementie. Ze hebben routines om zijn geheugenverlies te beheersen, waaronder briefjes door het hele huis. Een angstaanjagend incident op het spoor dwingt de jeugdzorg tot ingrijpen. Agent Sarah, gespeeld door Aubrey Plaza, plaatst Emily bij Sylvia, die het meisje introduceert bij pierogi’s, pianolessen en speelse streken.

Emily verzet zich eerst, maar raakt geleidelijk aan haar nieuwe verzorgster gehecht. Het middendeel bevat een grillige sequentie waarin het duo lijkt te zweven boven de stad tijdens een storm, een beeld dat vrijheid wil uitdrukken maar misplaatst aanvoelt in een verder realistisch verhaal.

Verhaal verschuift focus naar verborgen verdriet van de verzorgster

Na de fantastische omweg draait de film weg van Emily’s perspectief en richt zich op Sylvia. De kijker krijgt te horen over haar aanhoudende pijn om het overlijden van haar eigen dochter jaren eerder. Dit verdriet komt weer naar boven naarmate Sylvia dichter bij Emily komt, wat leidt tot plotselinge terugtrekking en verwaarlozing. Het meisje probeert wanhopig opnieuw contact te maken, zelfs door zichzelf piano te leren, maar krijgt steeds meer afwijzing te verduren.

De wending vernauwt het verhaal van bredere vragen over pleegzorg en ondersteuningssystemen tot het persoonlijke trauma van één vrouw. Komedie biedt af en toe verlichting, vooral in scènes met Plaza, maar de emotionele sprongen laten de film gefragmenteerd aanvoelen.

Hoofdrollen tillen het materiaal op

Sarandon brengt onvoorspelbare energie in Sylvia en voegt diepte toe die voorkomt dat het personage een cliché wordt. Haar scherpe aanwezigheid helpt om sommige narratieve sprongen glad te strijken. Carganilla levert het meest overtuigende werk van de film en brengt Emily’s ontwikkeling van voorzichtig optimisme naar diepe ontreddering met opmerkelijke natuurlijkheid en emotionele reikwijdte voor zo’n jonge actrice.

The Accompanist vertrouwt uiteindelijk op de twee centrale prestaties om een verder ongelijk script te dragen. Hoewel de film er niet in slaagt zijn ambities volledig in evenwicht te brengen, blijft de vertolking van de jonge ster nog lang hangen na de aftiteling.