Spelers die van Nintendo's langlopende crossover-vechter genieten, debatteren vaak over welke aflevering het sterkste totaalpakket levert. De serie begon in 1999 met een bescheiden roster en is uitgegroeid tot een van de succesvolste franchises van het bedrijf, met nieuwe personages, modi en mechanieken bij elke release. Vijf mainline games bestaan nu, en hun relatieve sterke punten blijven discussie voeden onder trouwe fans.
De dubbele release uit 2014 voor de 3DS en Wii U neemt de laagste positie in deze rangschikking in. Nieuwe vechters zoals Rosalina en Luma, Villager, Pac-Man en Greninja voegden zich bij de cast, maar verschillende populaire personages uit het vorige spel, waaronder Solid Snake en de Ice Climbers, werden weggelaten. De kern van het gevecht blijft functioneel, maar de overgang naar handheld-spel verwaterde enkele kenmerkende mechanieken en beide versies leunden sterk op multiplayer ten koste van diepere solo-inhoud.
Geen van beide games is slecht, maar de beperkte replaywaarde en de bescheiden commerciële prestaties van hun platforms hebben ervoor gezorgd dat ze in de loop der tijd uit veel spelers' gedachten zijn verdwenen. De Wii U-editie verbetert de 3DS-versie op verschillende manieren, maar het duo blijft toch onder de rest van de serie staan.
Het allereerste spel introduceerde het kernconcept van Nintendo-iconen die het tegen elkaar opnemen in arena's op remixed soundtracks. De twaalf starters, waaronder Mario, Pikachu, Link en Samus, zijn in elke latere aflevering teruggekeerd. Moderne spelers merken de gedateerde visuals en eenvoudigere regels op, maar de titel biedt nog steeds echte charme wanneer je met vrienden speelt.
Singleplayer-sessies voelen vandaag beperkt aan, maar een groep verzamelen voor lokale matches wekt de nostalgische aantrekkingskracht die het spel in zijn tijd zo speciaal maakte. Het blijft een solide startpunt om te begrijpen hoe de serie begon.
Uitgebracht in 2018, verzamelde Super Smash Bros. Ultimate de grootste roster tot nu toe met elke eerdere vechter die terugkeerde naast nieuwkomers zoals Steve uit Minecraft, King K. Rool en de Inkling. De Switch-versie levert scherpe visuals, vloeiende besturing en een roster die talloze matchups ondersteunt. Competitief spel blijft jaren later actief, wat de blijvende kracht van het spel bewijst.
De singleplayer-campagne krijgt gemengde reacties, maar het totale pakket balanceert nostalgie met verse toevoegingen op een manier die weinig vechtspellen bereiken. De invloed op zowel casual- als toernooiscènes blijft groeien.
De Wii-release uit 2008 breidde de serie uit met third-party gasten, met name Solid Snake en Sonic the Hedgehog. Het openingsthema, compleet met Latijnse teksten, zette een dramatische toon die latere delen niet volledig hebben geëvenaard. Het opvallendste kenmerk blijft de storymodus The Subspace Emissary, die een cinematische vertelling weeft over meerdere werelden.
Sterke presentatie en gedenkwaardige muziek tillen de ervaring naar een hoger niveau, terwijl de campagne spelers dwingt om elk personage te proberen. Bijna twee decennia later voelt Brawl nog steeds als een mijlpaal voor Nintendo en een hele generatie gamers.
Het GameCube-vervolg uit 2001 transformeerde de serie tot een competitief powerhouse. Het verdubbelde de roster en voegde fanfavorieten toe zoals Mewtwo, Marth, Roy, Ganondorf en de Ice Climbers. Snellere pacing en diepere mechanieken maakten casual gevechten tot intense wedstrijden die spelers vandaag de dag nog steeds aantrekken.
Veel trouwe fans schrijven Melee toe dat het hen leerde vechtspellen te waarderen. De actieve toernooiscène bijna vijfentwintig jaar na release toont ongeëvenaarde levensduur. Hoewel nieuwere delen grotere rosters en moderne functies brengen, blijft Melee's baanbrekende ontwerp de standaard zetten voor de franchise.