Steven Spielberg-dramafilms die geschiedenis persoonlijk maken

Vier intieme films laten zien hoe de regisseur epische gebeurtenissen omzet in stille menselijke worstelingen

Steven Spielberg bouwt vaak enorme werelden vol dinosauriërs, ruimteschepen of avontuur. Toch haalt zijn meest memorabele werk die elementen soms weg om zich te richten op intieme menselijke verhalen. In deze dramafilms spelen grote onderwerpen als oorlog, politiek, geloof en overleving zich af via kleine, persoonlijke momenten die lang nawerken na de aftiteling.

Lincoln toont politiek op zijn meest uitputtende en menselijke manier

In Lincoln (2012) volgt Steven Spielberg president Abraham Lincoln terwijl hij vecht voor de goedkeuring van het Dertiende Amendement aan het einde van de Burgeroorlog. De film richt zich op de moeizame onderhandelingen, overreding en compromissen die nodig zijn om stemmen te winnen voordat de vrede het politieke landschap verandert.

Daniel Day-Lewis portretteert Lincoln als een verhalenverteller die zich beweegt door krappe kamers en vermoeide adviseurs. David Strathairn speelt William Seward, die stilletjes de machinerie achter de schermen aanstuurt, terwijl Tommy Lee Jones Thaddeus Stevens tot leven brengt als een man die zijn idealen moet temperen voor een groter doel. De spanning ontstaat door de voortdurende dreiging van mislukking, niet door grote toespraken.

München volgt de prijs van wraak zonder makkelijke antwoorden

Munich (2005) volgt Avner Kaufman, gespeeld door Eric Bana, na de aanslag op de Olympische Spelen van München in 1972 waarbij elf Israëlische atleten om het leven kwamen. Hij wordt gerekruteerd voor een geheime operatie tegen mensen die gelieerd zijn aan Zwarte September en voert met zijn team aanslagen uit in heel Europa.

Het verhaal biedt geen simpele voldoening. De eerste missies voelen onhandig en gespannen, latere missies worden berekender maar ook holler. Telefoontjes naar huis worden zwaarder naarmate het normale leven wegvalt. Spielberg benadrukt hoe geweld zijn doel kan bereiken en tegelijk blijvende schade toebrengt aan degenen die het uitvoeren.

The Color Purple volgt de lange weg van een vrouw naar zelfwaardering

The Color Purple (1985) volgt Celie, gespeeld door Whoopi Goldberg, door tientallen jaren van mishandeling in het landelijke Georgia. Gescheiden van haar zus en getrouwd met een man die haar alleen als arbeidskracht ziet, bouwt Celie langzaam kracht op via vriendschappen, brieven en haar eigen opkomende stem.

Belangrijke relaties vormen haar weg. Margaret Avery als Shug introduceert genegenheid zonder angst, terwijl Oprah Winfrey als Sofia verzet belichaamt. De krachtige dinérscène laat jaren van ingeslikte pijn eindelijk losbarsten. De hereniging aan het einde krijgt volle impact omdat de film precies laat zien hoeveel tijd en leven er onderweg verloren zijn gegaan.

Schindler's List toont verlossing die nog altijd onvolledig voelt

Bovenaan staat Schindler's List (1993). Liam Neeson speelt Oskar Schindler, die in het door nazi's bezette Krakau aankomt om te profiteren van goedkope Joodse arbeid. Gaandeweg verschuift hij van het uitbuiten van het systeem naar het beschermen van levens via zijn fabriek.

De film vermijdt triomfantelijk afsluiten. Schindler breekt bijna als hij beseft dat hij met de middelen die hij nog had nog meer mensen had kunnen redden. Ben Kingsley als Itzhak Stern biedt perspectief, maar het moment blijft geworteld in spijt. Het slotbeeld van overlevenden en nakomelingen die stenen leggen op Schindlers graf laat de geschiedenis zelf reageren op zijn twijfels over de vraag of zijn daden genoeg waren.

Tags bij dit artikel