Steven Spielberg-blockbusters die een frisse waardering verdienen

The Lost World, Ready Player One en Temple of Doom tonen het kenmerkende vakmanschap van de regisseur, zelfs wanneer ze lager worden gerangschikt dan zijn onbetwiste klassiekers

Steven Spielberg staat voor een ongebruikelijke uitdaging. Zijn meest geprezen werken torenen zo hoog uit dat andere sterke films uit zijn carrière vaak als mindere prestaties worden afgedaan. Een film kan scherpere actiescènes bevatten dan veel huidige grote producties, een duidelijkere visuele regie dan de meeste vervolgfilms en hogere inzet in één achtervolging dan sommige hele franchises, en toch wordt hij over het hoofd gezien omdat hij niet naast Jaws, E.T., Raiders of the Lost Ark of Jurassic Park staat.

Drie films springen er in het bijzonder uit als het waard om met nieuwe aandacht te bekijken. Ze verschillen in sterke punten en krijgen verschillende kritiek, maar elk toont hoe zelfs een zogenaamd mindere Spielberg-film het beste werk van veel andere regisseurs in studiofilms vandaag de dag kan overtreffen.

The Lost World Jurassic Park bouwt meedogenloze fysieke spanning op

Kijkers beschrijven The Lost World: Jurassic Park (1997) vaak simpelweg als het vervolg dat tekortschoot ten opzichte van het origineel, maar dat mist het punt. De eerste film leverde al de schok van het ontmoeten van dinosauriërs. Het vervolg verschuift naar ruiger terrein: corporate exploitatie die terugkeert naar de plek van de catastrofe, onderzoekers en huurlingen die een eiland betreden dat zich verzet tegen controle, en Ian Malcolm die beseft dat de waarschuwingen uit de vorige ramp genegeerd zijn.

De actiescènes onderscheiden zich door hun heldere fysieke logica en oplopende druk. Een hoogtepunt is een trailer die over een klifrand hangt, met barstend glas, verschuivende modder en personages die vechten om te overleven terwijl een Tyrannosaurus rex-aanval het gevaar verlengt. De raptors die zich in hoog gras verbergen, creëren een van de meest onheilspellende beelden uit de reeks, terwijl de San Diego-sequentie een rauwe, pulpachtige monsterenergie brengt die velen te snel afwezen. De film wordt donkerder en ruwer dan zijn voorganger, maar toont effectief hoe verwondering zuur wordt wanneer mensen de natuur als een te exploiteren hulpbron behandelen.

Ready Player One zet nostalgie om in heldere, dynamische vertelling

Ready Player One (2018) kreeg kritiek omdat het leunde op popcultuurreferenties, maar Steven Spielberg vormde het materiaal tot iets veel dynamischers. In een instortend 2045 zoekt Wade Watts naar een paasei dat James Halliday verborgen heeft in de virtuele wereld OASIS, waarbij individuele spelers het opnemen tegen een corporatie die vastbesloten is creativiteit te beheersen. Wat een oppervlakkige lijst van referenties had kunnen zijn, wordt een reeks games, achtervolgingen en persoonlijke belangen die gemakkelijk te volgen blijven.

De openingsrace toont uitzonderlijke ruimtelijke helderheid, waardoor kijkers elke positie, elk doel en elk obstakel kunnen volgen terwijl het King Kong-gedeelte de uitdaging verandert. De sequentie in The Shining valt op door de gedurfde benadering van het beeldmateriaal van een andere regisseur, met precieze timing, spanning en personagesreacties. Er zijn tekortkomingen, vooral wanneer het verhaal de thema's te direct uitlegt, maar de uitvoering geeft digitale avatars en culturele iconen echte snelheid en emotioneel gewicht via een klassieke avonturenstructuur.

Indiana Jones and the Temple of Doom levert rauwe, ongefilterde avonturen

Indiana Jones and the Temple of Doom (1984) krijgt vaak pogingen om de scherpe randen af te vlakken, maar dat miskent wat het onderscheidend maakt. De film blijft zweetdruppelend, grotesk, luid, speels, onheilspellend en volledig toegewijd aan zijn nachtmerrieachtige avonturentoon. Indiana Jones begint in Shanghai te midden van een vergiftigde drank, een diamant, een nachtcluboptreden en een wanhopige ontsnapping met het vliegtuig, voordat het verhaal van ontvoerde kinderen, een heilige steen en een sekte onder een paleis begint. Het non-stop tempo maakt deel uit van zijn karakter.

Er zijn terechte zorgen over Willie Scott en de manier waarop de film met raciale elementen omgaat. Toch draagt het een wilde blockbuster-momentum dat weinig moderne franchisefilms proberen. Short Round levert het emotionele centrum en zijn band met Indy houdt momenten overeind die het scenario kwetsbaar laat. De banketscène, de spijkerruimte, het hart-ritueel, de kinderarbeitstunnels, de mijnkar-achtervolging en het brugclimax landen allemaal met directe, krachtige impact. Het resultaat mengt lelijkheid en briljantheid op een manier die elke veilige categorisering weerstaat.