Steven Moffat en Sue Vertue benaderden de reconstructie van de ambtswoning van de Britse premier met opmerkelijke precisie voor de aankomende Channel 4-serie Number 10.
Het duo vertelde hoe elk detail, van deurknoppen en bloempotten tot muurschilderingen en exacte kleurschema’s, tijdens de productie van het door ITV Studios gedistribueerde drama nauwkeurig werd bekeken.
De interieurscènes werden opgenomen in Bray Studios, waar het team een replica liet maken van de beroemde haard van Number 10 door de oorspronkelijke maker. Het proces was uitdagend omdat het team het echte gebouw niet mocht fotograferen en er geen officiële plattegronden online beschikbaar waren.
“Maar als je een serie verkoopt met het idee dat het publiek ziet wat er achter die deur gebeurt, dan moet je ook laten zien wat erachter zit”, aldus Moffat.
De exterieurbeelden werden in één weekend opgenomen op het echte 10 Downing Street in Londen, toen de premier, zijn gezin en het personeel afwezig waren. Vertue regelde de toegang, waardoor de openingssequentie de fictieve premier laat zien terwijl hij de straat afloopt en de voordeur binnenstapt.
We wisten tot op de dag zelf niet of er iets zou gebeuren waardoor de opnames zouden worden stopgezet. We hadden uiteraard geen toegang tot de meest gevoelige beveiligde zones, maar het was nog steeds een geweldige kans.
Een trailer die aan pers en kopers werd getoond, liet een toon zien die elementen van de klassieke Britse comedy The Thick of It combineert met thriller-ritme en galgenhumor. Moffat, een fervent lezer van politieke biografieën, deed uitgebreid onderzoek en vermeed bewust elke verwijzing naar de partij van de fictieve premier.
Het verhaal wil machthebbers eerder menselijk maken dan bekritiseren. Moffat merkte op dat de eisen van de functie duidelijk zichtbaar zijn in hoe snel premiers onder druk lijken te verouderen.
De serie, geproduceerd door Hartswood Films en met Rafe Spall in de hoofdrol naast Jenna Coleman en Katherine Kelly, heeft al Europese deals gesloten. Moffat en Vertue toonden zich optimistisch over een mogelijke Amerikaanse verkoop, met de opmerking dat typisch Britse series als Sherlock en Doctor Who ook in het buitenland een groot publiek vonden.
Moffat beschreef het project uiteindelijk als een kantoorcomedy-drama, een benadering die volgens hem brede aantrekkingskracht heeft over verschillende markten.