Sterrenensemble redt clichématige dramafilm 'Queens Logic' niet

De dramafilm uit 1991 Queens Logic bracht een van de meest eclectische groepen acteurs samen die ooit in één film te zien waren, maar het eindproduct voldoet nooit aan het talent op het scherm.

Imposante acteurslijst verzamelt zich voor verhaal in Queens

Geschreven door Tony Spiridakis volgt de film een groep dertigers die persoonlijke en professionele tegenslagen doorstaan in de New Yorkse borough. Het genre gaat terug op eerdere ensemblefilms zoals Return of the Secaucus 7 en diens mainstream opvolger The Big Chill. Kevin Bacon krijgt de hoofdrol dankzij zijn stijgende populariteit na Footloose, hoewel het verhaal niet om zijn personage draait. Vroege opvallende rollen zijn voor Joe Mantegna, Ken Olin en Chloe Webb, terwijl er door de losjes verbonden scènes heen nog meer bekende gezichten opduiken.

De bijrollen worden gespeeld door John Malkovich, Linda Fiorentino, Jamie Lee Curtis, Terry Kinney, Ed Marinaro, Jenny Wright en Tom Waits. Iedere acteur levert solide werk, maar het materiaal blijft te bekend en te vaag om hen veel speelruimte te bieden.

Band met Chicago-theater verklaart ongebruikelijke casting

Producer Stuart Oken bracht zijn achtergrond in het Chicago-theater mee naar het project en opende deuren voor leden van het Steppenwolf Theatre Company en Organic Theater. Die connectie verklaart de sterke aanwezigheid van acteurs als Malkovich, Mantegna en Kinney. Olin, al een televisiester door thirtysomething, komt eveneens uit Chicago. Het resultaat geeft de setting in Queens een onverwachte midwestelijke tint, hoewel de acteurs hun rollen nog steeds overtuigend neerzetten.

Regisseur Steve Rash vangt authentieke sfeer van de borough

Steve Rash, die in 1978 lof oogstte met The Buddy Holly Story, regisseerde de film. Op zijn eerdere succes volgden minder memorabele studio-opdrachten. Bij Queens Logic toont hij duidelijke aandacht voor de locatie en filmde hij in Astoria, waar scenarioschrijver Spiridakis woonde. De productie legt de energie van de buurt effectiever vast dan het meeste latere werk van Rash. De cast bewoont de omgeving met overtuiging, maar het scenario mist de humor en diepgang die nodig zijn om de belangstelling vast te houden.

Mantegna steekt veel moeite in zijn womanizer-personage, maar de grappen komen niet aan. Olin en Webb vormen het emotionele centrum, hoewel het verhaal vaak de aandacht van hen afleidt. Bacons verhaallijn over een muzikant die nooit echt doorbrak, voelt minder overtuigend dan vergelijkbare verhaallijnen in andere films uit die tijd.

Film biedt aangenaam kijkplezier maar weinig blijvende impact

Queens Logic fungeert als een aangename tijdpassering terwijl de film draait, maar laat daarna bijna geen indruk achter. De persoonlijke betrokkenheid van Spiridakis vertaalt zich niet volledig naar kijkers buiten de borough. Fans van Bacon kunnen beter kiezen voor sterkere films zoals Tremors.