Stephen King-boeken die zelfs trouwe lezers op de proef stellen

Een blik op de romans en verhalenbundels die het geduld op de proef stellen, ondanks de gebruikelijke sterke punten van de auteur.

Stephen King heeft bijna zeventig romans geschreven, plus talloze korte verhalen en novelles. Kwantiteit is nooit een probleem geweest en kwaliteit volgt vaak, maar een handvol titels springt eruit als lastiger leeswerk, zelfs voor trouwe fans.

Dreamcatcher mist de diepgang van IT

Dreamcatcher bevat vage echo’s van IT door de setting in Derry en flashbacks naar de kindertijd, maar het verhaal richt zich op volwassen personages die een buitenaardse dreiging onder ogen zien. De roman is korter dan IT, maar voelt langer door het trage tempo en de meer versnipperde vertelling. De buitenaardse elementen verschijnen vroeg en sturen het plot zonder dezelfde uitwerking.

Nightmares and Dreamscapes biedt ongelijkmatige variatie

Deze bundel uit 1993 bevat sterke afzonderlijke verhalen, maar strekt zich uit over te veel verhalen die zelden het niveau halen van eerdere bundels als Night Shift of Skeleton Crew. De lengte en de mix van experimenten maken sommige bijdragen misplaatst, en de afsluitende delen met een essay, gedicht en fabel verzwakken de algehele impact.

Cell raakt al snel zijn vaart kwijt

Cell past Kings benadering toe op een zombie-achtige apocalyps die wordt veroorzaakt door een mobiel signaal. Het begin levert pulpachtige spanning en horror, maar het uitgangspunt verliest na het eerste derde deel zijn kracht. De korte romanlengte laat het verhaal toch nog afdwalen naar een onbevredigend einde.

Lisey's Story legt de nadruk op persoonlijke elementen ten koste van de betrokkenheid van de lezer

Lisey's Story is een van Kings romantischere werken en heeft duidelijk persoonlijke lading. De proza en dialogen voelen vaak te sentimenteel en de lengte versterkt het gevoel van frustratie bij veel lezers. Latere werken zoals 11/22/63 wisten emotionele onderwerpen met meer succes te behandelen.

Sleeping Beauties slaagt er niet in zijn epische schaal vol te houden

Sleeping Beauties, geschreven samen met Owen King, presenteert een kleinsteeds uitgangspunt waarbij vrouwen in een onverklaarbare slaap vallen. De grote cast en het genre-mengsel wekken aanvankelijk interesse, maar het verhaal dwaalt af zonder de gerichte intensiteit van sterkere omvangrijke werken als The Stand.

The Regulators blijkt zelfs voor completisten lastig

Op dezelfde dag als Desperation verschenen onder de naam Richard Bachman, deelt The Regulators karakternamen maar biedt veel minder helderheid. De kortere lengte helpt niet en de vertelling blijft voor de meeste lezers bijna onbegrijpelijk.

The Tommyknockers geldt als de langste en minst gefocuste roman

The Tommyknockers bouwt voort op buitenaardse thema’s die elders al voorkomen, maar strekt zich uit over te veel pagina’s met versnipperde subplots en personages. King heeft zelf het gebrek aan focus erkend. Een gestroomlijnde bewerking zou het materiaal misschien verbeteren, maar de roman zelf test het uithoudingsvermogen meer dan de meeste andere titels.

Tags bij dit artikel