Onder de vele iconische zinnen uit Star Trek: The Next Generation springt er een uit door zijn stille kracht en blijvende persoonlijke resonantie. De zin in kwestie komt uit de vierde-seizoensaflevering Remember Me en luidt eenvoudig: Als er niets mis is met mij, is er misschien iets mis met het universum.
Remember Me werd voor het eerst uitgezonden op 22 oktober 1990. Geschreven door Lee Sheldon, draait het verhaal om dr. Beverly Crusher die gevangen raakt in een steeds geïsoleerdere realiteit. Wat begint als een routinebezoek van een oude collega, mondt al snel uit in een verhaal over verdwijnende bemanningsleden en groeiende twijfel over wat echt is.
De aflevering is een schoolvoorbeeld van een bottle show, waarbij het grootste deel van de actie zich afspeelt op de Enterprise en de focus strak ligt op één personage. In dit geval bevindt Crusher zich letterlijk alleen in een krimpend universum nadat haar mentor, dr. Dalen Quaice, spoorloos verdwijnt.
Het verhaal begint kalm genoeg. Beverly Crusher, gespeeld door Gates McFadden, verwelkomt haar voormalige mentor aan boord van het schip. Wanneer Quaice plotseling verdwijnt en niemand anders zich zijn aanwezigheid herinnert, raakt Crusher in paniek. Haar bezorgdheid groeit naarmate meer bemanningsleden een voor een verdwijnen, tot uiteindelijk alleen zij en kapitein Picard overblijven op een schip dat voor meer dan duizend mensen is gebouwd.
Het verhaal verandert van een standaard anomalie-van-de-week in een psychologische thriller die Crusher dwingt om te confronteren of het probleem bij haar waarneming ligt of bij het weefsel van de realiteit zelf. Het centrale citaat vat dat moment van inzicht met opvallende helderheid samen.
Als er niets mis is met mij, is er misschien iets mis met het universum.
Het citaat heeft buiten de aflevering een eigen leven gekregen. Het biedt een bondige manier om het gevoel uit te drukken dat er iets externs mis is wanneer persoonlijke ervaring botst met de omringende wereld. Voor veel kijkers dient de zin als een herinnering om op eigen waarnemingen te vertrouwen, ook als anderen volhouden dat alles normaal is.