Het Spaanse elftal toonde vanaf de eerste minuut van de finale tegen Argentinië zijn technische, tactische en collectieve superioriteit. De wedstrijd verliep zoals verwacht: absolute dominantie van La Roja, volledige controle over het tempo en een vastberaden reactie op de provocaties en agressieve acties van de tegenstander.
De Argentijnse spelers probeerden de Spanjaarden te destabiliseren met constante onderbrekingen, harde contacten en provocerende gebaren. De Sloveense scheidsrechter toonde te veel tolerantie, waardoor verschillende acties onbestraft bleven. Desondanks bleef het team van Luis de la Fuente kalm en gefocust op het spel.
De overwinning kwam in de verlenging na een overweldigende dominantie. Het individuele talent van Lionel Messi was niet genoeg om de duidelijke identiteit en collectieve filosofie van het Spaanse elftal te doorbreken.
Het grootste deel van de wereld vierde de triomf van Spanje en prees het getoonde voetbal om de tweede wereldster te veroveren. Alleen Argentinië reageerde anders. In plaats van de nederlaag sportief te accepteren, zorgden het team en een deel van de technische staf voor afwijzende gebaren en agressie tijdens de Spaanse viering.
Bijzonder opvallend was het moment waarop alle Argentijnse spelers hun rug toekeerden aan hun tegenstanders terwijl die de trofee omhoog hielden. Dat beeld, bestempeld als een van de meest verwerpelijke in de WK-geschiedenis, riep ook afkeuring op onder talrijke Argentijnse supporters.
De onsportieve houding heeft het internationale imago van de Argentijnse selectie beschadigd. Acties zoals laffe klappen tijdens de viering en het gebrek aan respect voor de tegenstander zijn breed veroordeeld. Het gedrag staat in schril contrast met de sportieve waarden die verwacht worden van een selectie met drie sterren op het shirt.