Spanje bereikt de halve finale met meer reisvermoeidheid dan Frankrijk

De selectie van Luis de la Fuente heeft bijna het dubbele aantal vlieguren en zes tijdzonewisselingen tegenover de logistieke orde van de Fransen.

De halve finale bereiken vraagt om controle over elk detail, zowel zichtbaar als onzichtbaar. Terwijl blessures en schorsingen de aandacht opeisen, spelen andere factoren zoals rust en comfort van de spelers een doorslaggevende rol in de prestaties. Op dat vlak begint Spanje met een duidelijke achterstand op Frankrijk.

Spanje maakt meer verplaatsingen en tijdzonewisselingen

De kwartfinaleschema’s laten al een eerste verschil zien: de Fransen speelden hun wedstrijd op donderdag en de Spanjaarden op vrijdag. Het echte verbruik komt echter van de hele reis sinds de aankomst in Chattanooga op 5 juni. Sindsdien heeft het team van Luis de la Fuente veel meer trajecten en kilometers afgelegd dan de ploeg van Didier Deschamps.

De eerste grote verplaatsing was de vlucht van Santiago de Compostela naar Chattanooga, ongeveer 6500 kilometer. Nog maar net gearriveerd, stapten de spelers weer in een vliegtuig naar Puebla voor de oefenwedstrijd tegen Peru, goed voor meer dan 4000 kilometer heen en terug en bijna 22 vlieguren alleen al in de voorbereidingsfase.

De vaste basis wordt een rondreizende locatie

Chattanooga was gekozen als trainingskamp en daar bleven ze 25 dagen. Zowel Luis de la Fuente als federa tievoorzitter Rafael Louzán hadden die stabiliteit graag vastgehouden, maar de eerste plaats in de groep dwong een route naar de finale via Los Angeles, Dallas en New York af. De vaste basis verlaten was onvermijdelijk.

Tijdens de groepsfase reisde Spanje twee keer met de bus naar Atlanta (in totaal 800 kilometer) en één keer met het vliegtuig naar Guadalajara (bijna 2500 kilometer). Dat laatste traject betekende zes uur vliegen heen en terug, een land- en tijdzonewisseling, wat het herstel en de routines bemoeilijkte.

De knock-outfase vermenigvuldigt de lange trajecten

Na de terugkeer naar Chattanooga begon de zwaarste fase: Chattanooga-Los Angeles, Los Angeles-Dallas, Dallas-Los Angeles en Los Angeles-Dallas. In totaal 13 vlieguren en verplaatsingen tot 9000 kilometer. Tot nu toe heeft de selectie bijna 20 vlieguren in 35 dagen verzameld (Puebla niet meegerekend), acht uur bus, zes tijdzonewisselingen en een dag minder rust dan de tegenstander.

Frankrijk houdt zijn basis in Boston met minder kilometers

Frankrijk heeft tot de halve finales een stabiele basis in Boston gehad. De Fransen keerden na elke wedstrijd terug en speelden er twee wedstrijden: tegen Noorwegen in de groepsfase en tegen Marokko in de kwartfinales. Hun enige verplaatsingen waren twee keer naar New Jersey en twee keer naar Philadelphia, voordat ze maandag naar Dallas vlogen.

De Franse balans beperkt zich tot iets meer dan 10 vlieguren zonder tijdzonewisselingen tot Dallas, waar het tijdsverschil met Boston slechts één uur bedraagt. Deze stabiliteit heeft hun logistiek enorm vergemakkelijkt.

De hitte als tegenprestatie voor de Fransen

In ruil voor die orde heeft Frankrijk gespeeld in open stadions waar de hitte verstikkend was. Daarentegen heeft Spanje bijna al zijn wedstrijden in geklimatiseerde zalen gespeeld, behalve de wedstrijd tegen Uruguay in Guadalajara. Deze logistieke details houden op anekdotes te zijn wanneer er nog maar één wedstrijd rest tot de finale en veel spelers al tekenen van vermoeidheid vertonen.