De Solheim Cup gaat verder dan de resultaten op de baan. Zeven Spaanse golfsters die hebben meegedaan aan dit tweejaarlijkse duel tussen Europa en de Verenigde Staten herinneren zich anekdotes die variëren van de zenuwen voor de eerste slag tot grappen in de kleedkamer en vriendschappen die blijven bestaan. Terwijl Julia López zich voorbereidt op haar debuut dit weekend op de Bernardus Golf in Nederland, vertellen haar voorgangsters waarom dit toernooi uniek is.
Alles begon met Raquel Carriedo in Loch Lomond in het jaar 2000. De speelster had nog geen professioneel toernooi gewonnen toen ze de kleedkamer vol sterren betrad. Ze voelde zich minderwaardig en dat gevoel beïnvloedde haar mentale prestatie, tot Laura Davies als mentor optrad. De omstandigheden waren zwaar met regen, kou en onderbrekingen, maar de ervaring was transformerend. Carriedo herinnert zich hoe een latere overwinning in Minnesota en een cruciaal moment tegen Christie Kerr en Rosie Jones haar carrière versterkten.
Twee jaar later beleefde Paula Martí een vergelijkbare verrassing toen ze hoorde dat Laura Davies en Annika Sörenstam met haar wilden spelen. Davies, nerveus op de eerste tee, gaf de eer om het duel te openen aan de Catalaanse. Tussen het lachen en gevatte opmerkingen door markeerde de ervaring een keerpunt in de carrière van Martí, die ook haar vertegenwoordiger vond.
In Zweden 2003 beleefde Ana Belén Sánchez de eerste editie buiten de Britse eilanden. Het winnen van het toernooi viel samen met de aanwezigheid van haar ouders voor het eerst bij een van haar wedstrijden. De Malagueña overwon haar eigen zenuwen door de steun van namen als Annika Sörenstam en ging met meer zelfvertrouwen de rest van haar loopbaan tegemoet.
Zes jaar later debuteerde Tania Elósegui in Illinois. Voor ze sloeg, kreeg ze een advies van José María Olazábal om elk moment te genieten en zich niet te laten intimideren. Het delen van een team met legendes als Davies, Suzann Pettersen of Catriona Matthew was indrukwekkend, net als het vieren van een cruciale putt samen met landgenoten.
Azahara Muñoz debuteerde in Ierland 2011 en benadrukt dat de Solheim Cup wordt beleefd in de kleedkamers, de bussen en de persconferenties. Aangepaste liedjes met namen van de Amerikaanse tegenstanders en grappen over zangers creëerden een unieke sfeer die de kracht van het Europese team verklaart. Historische momenten zoals het beslissende halve punt in Killeen Castle of de comeback in Gleneagles completeren haar herinneringen.
Beatriz Recari bereikte haar doel in Colorado. Het vertegenwoordigen van een heel continent zorgde voor een andere, positieve druk. De Navarrese herinnert zich de emotie in de kleedkamer en waarschuwt voor de zenuwen voor de eerste tee, waar zelfs koffie averechts kan werken.
Carlota Ciganda speelt haar achtste Solheim Cup op rij op 36-jarige leeftijd. Ze waardeert vooral de teamsfeer en het spelen voor iets groters dan jezelf. Een memorabele ijzeren slag naar de 17e green tegen Nelly Korda in Finca Cortesín blijft een van haar favoriete herinneringen.
Deze week maakt Julia López haar debuut in de Solheim Cup. Raquel Carriedo raadt haar aan om ervan te genieten en Carlota Ciganda hoopt dat iedereen haar kwaliteit ziet. De traditie waarbij veteranen nieuwkomers verwelkomen blijft levend en zorgt ervoor dat de competitie jaren later vooral wordt herinnerd om de menselijke momenten en niet om de resultaten.
Dat ze ervan geniet, ook al klinkt het als een cliché. Ze komt er sterker uit en dat zal ze merken.