Spelers die Castlevania: Belmont’s Curse verkennen, ontdekken een soundtrack die leunt op een eclectische downtempo-stijl. De aanpak past bij de huidige trend van lo-fi-geïnspireerde muziek en creëert een eigen sonische identiteit die de mechanische en visuele elementen van de titel aanvult.
Het geluidsteam van Evil Empire heeft een reeks tracks samengesteld die de opdringerige kwaliteiten vermijden die soms in game-muziek voorkomen. In plaats van agressieve of te drukke composities die blijven hangen, ondersteunen de nummers langere luistersessies. Veel spelers gebruiken de soundtrack comfortabel als achtergrondmuziek tijdens geconcentreerd werk.
Uitstekende stukken zijn onder meer “Bone March”, te horen tijdens het verkennen van de Parijse catacomben, en “Iron Clock”, het thema van de klokkentoren. Het boss-nummer “Stone Tyrant” geeft een funky randje aan de ontmoeting met Talos, ondanks het veeleisende karakter van de strijd.
“Bloody Tears” blijft een van de meest herkenbare stukken uit de franchise, vergelijkbaar met andere klassieke game-thema’s die luisteraars meteen energie geven. Eerdere bewerkingen in de serie en gerelateerde projecten, waaronder de Castlevania Dead Cells-dlc, leverden arrangementen op die de intense spanning vastleggen.
In Castlevania: Belmont’s Curse begint het nummer met een bekende opbouw die de verwachte climax belooft. In plaats daarvan verschuift het arrangement naar een meer orkestraal en ingetogen geheel zodra het hoofdgedeelte begint. Het resultaat verdwijnt op de achtergrond in plaats van de actie vooruit te stuwen.
Bloody Tears should get you hype. It should match the energy required to fight and defeat Dracula. This version, sadly, puts me into a thousand years’ sleep.