Sophie Okonedo kiest selectief pad met twee opvallende herfstfilms

De Oscarnominée en Tony-winnares vertelt over het wachten op de juiste rollen en het vinden van creatieve rust in Lagos en op het toneel.

Sophie Okonedo oogst lovende kritieken met twee intieme onafhankelijke films die deze herfst uitkomen. De 58-jarige actrice heeft jarenlang zorgvuldig haar keuzes gemaakt, en die geduldige aanpak werpt nu vruchten af met rijke, gelaagde rollen die haar veelzijdigheid tonen.

Okonedo omarmt het wachten op de juiste projecten

Na een intensieve dubbele voorstelling in Londen voor de toneelbewerking A Month in the Country sprak Okonedo over de bewuste vertraging die leidde tot haar huidige projecten. Ze legde uit dat ze besloot minder te werken en te wachten op materiaal dat haar echt aansprak. Dankzij een financiële buffer uit televisie en bescheiden leefkosten kon ze kansen afslaan die botsten met betere opties.

I decided I just wouldn’t work as much. I would wait.

— Sophie Okonedo, Interview with The Hollywood Reporter

Die aanpak hield haar beschikbaar voor lowbudgetproducties die flexibiliteit vereisen. Ze was al jaren aan één project verbonden en weigerde het opnieuw te laten mislukken door planningsconflicten.

Clarissa brengt Okonedo thuis in Lagos

Het door Virginia Woolf geïnspireerde drama Clarissa is Okonedo’s eerste film die in Nigeria is opgenomen, het geboorteland van haar vader. Ze arriveerde vroeg om opnieuw contact te maken met de veranderde stad en logeerde tijdens de opnames bij de matriarch van de familie Esiri. De ervaring was intens en vreugdevol, ondanks de gebruikelijke logistieke uitdagingen in Lagos.

Okonedo merkte op dat de film bijna volledig met een Nigeriaanse crew is gemaakt en een kant van het land laat zien die zelden op het scherm te zien is. Een late scène bracht oude collega’s samen, waaronder David Oyelowo en Nikki Amuka-Bird, wat een krachtig gevoel van gedeelde geschiedenis opriep.

Mouse toont rauwe rouw tegenover de stille kracht van Clarissa

De begeleidende film Mouse, geregisseerd door Kelly O’Sullivan en Alex Thompson, plaatst Okonedo in een directer en viscereler portret van verlies. Ze vond de rol moeilijker om los te laten dan de beheerste gastvrouw die ze in Clarissa speelt. Beide projecten hebben hun première kort na elkaar, waarbij Clarissa zijn Noord-Amerikaanse debuut maakt op TIFF voordat de film in december uitkomt.

Toneelwerk op kleinere schaal

Tussen de filmpromoties door treedt Okonedo op in een Londens theater met 250 stoelen. Ze geniet van de intimiteit en de krappe omstandigheden die haar aan haar beginjaren doen denken. Na de intense tournee van Medea kiest ze voortaan voor kortere engagementen en kleinere zalen in plaats van lange Broadway- of West End-runs.

Okonedo reflecteerde dat toneelervaring haar vak scherpt, maar dat ze nu projecten kiest puur om het plezier van het werk en niet uit ambitie of volume. Met een stabiel thuis en een tuin om te verzorgen voelt ze zich tevreden en vrij om haar artistieke instinct te volgen.

Tags bij dit artikel