Op een screen talk tijdens het London Film Festival deelde Sofia Coppola persoonlijke reflecties over een nieuwe documentaire waarin zij voor de camera staat. Het project, getiteld “Making Marie Antoinette”, maakt gebruik van uitgebreid behind-the-scenes-materiaal dat door haar overleden moeder, Eleanor Coppola, is opgenomen tijdens de productie van Sofia’s historische drama uit 2006.
Eleanor Coppola, die in 2024 overleed, filmde meer dan tachtig uur materiaal terwijl haar dochter de film regisseerde met Kirsten Dunst in de rol van de Franse koningin. De twee vrouwen spraken voor het eerst over het bewerken van de ruwe beelden tot een afgeronde documentaire tijdens de covid-19-pandemie, toen de familie samen was in hun ouderlijk huis.
We zaten met z’n allen in een bubbel in ons ouderlijk huis en zij zei: ‘Laten we die beelden er eens bij pakken,’ en ze wilde het opnieuw bekijken en ik had het nog nooit gezien. Ze was enthousiast: ‘Laten we er iets van maken! Denk je dat het een film kan worden? Laten we er iets mee doen.’
Vier jaar later, toen Eleanor Coppola het einde van haar leven naderde, uitte ze de duidelijke wens dat de film zou worden afgemaakt. Sofia voelde zich sterk verplicht die wens te vervullen en bracht het project tot stand.
De speelfilm uit 2006 was pas Sofia Coppola’s derde film en haar meest ambitieuze productie tot dan toe. De film had een grote cast en kreeg opmerkelijk genoeg zelden verleende toestemming om binnen het Palace of Versailles te filmen. Coppola gaf toe dat ze de aanwezigheid van haar moeder met een camera tijdens de opnames vaak wegwuifde en vindt sommige gestreste momenten die op beeld zijn vastgelegd nu enigszins ongemakkelijk om te zien.
Ik zou zoiets persoonlijks nooit willen delen, omdat ik er zelf in zit en het gênant is om mezelf als jonge regisseur te zien — ik was minder zelfverzekerd in mijn communicatie. Maar ik dacht: misschien is het nuttig voor jonge filmmakers om te zien dat er een ontwikkeling plaatsvindt.
Ze wees ook op de praktische moeilijkheden die bijdroegen aan de intensiteit van de productie. Kostuumwisselingen bleken veel tijdrovender dan verwacht, waardoor het team herhaaldelijk achter op schema raakte.
Naast de waarde voor aspirant-filmmakers en fans van de originele film heeft de documentaire een diepe persoonlijke betekenis. Coppola beschreef het als een ervaring waarbij ze zichzelf door de ogen van haar moeder zag en, nu ze zelf moeder is van bijna volwassen dochters, de beelden ook vanuit een moederlijk perspectief kan begrijpen.
Het is ook een cadeau om deze tijd door te brengen en mezelf door de ogen van mijn moeder te zien, en haar vervolgens als moeder te zien die mij bekijkt. Nu ik twee bijna volwassen dochters heb, kan ik het ook als moeder bekijken. Het was een heel betekenisvol project voor mij om aan te werken.
Ook vandaag de dag roepen de herinneringen aan de productie nog stress op bij de regisseur. Tegelijkertijd blijft ze geraakt door de toewijding van de hele crew, het minutieuze vakmanschap in elk detail en de buitengewone kans om binnen Versailles te werken.
De documentaire verschijnt nu “Marie Antoinette” zijn twintigste verjaardag viert. De film was bij de première in Cannes aanvankelijk controversieel vanwege de gestileerde, jeugdige benadering van de geschiedenis, maar heeft sindsdien een trouwe schare fans als cultfavoriet verworven.
Na het afronden van “Making Marie Antoinette” en een andere documentaire, “Marc by Sofia”, over modeontwerper Marc Jacobs, gaf Coppola aan dat ze ernaar uitkijkt om terug te keren naar speelfilms. Ze kijkt uit naar de creatieve uitdaging om weer imaginaire werelden te creëren.
Na twee documentaireprojecten kijk ik ernaar uit om weer te gaan schrijven en een imaginaire wereld te creëren en de uitdaging aan te gaan hoe je dat doet. Daar kijk ik naar uit, maar ik ga weer schrijven en proberen het uit te vinden.