Mateo Ybarra’s nieuwe speelfilm “Small Talk” arriveert op het Locarno Film Festival voor zijn wereldpremière op 11 augustus. De film volgt een jonge vrouw genaamd Charlie die zich inschrijft bij de enige overgebleven etiquette school voor vrouwen in Zwitserland, in de hoop dat de training deuren opent in de luxesector.
Door scripted drama te mengen met echt beeldmateriaal van het zes weken durende programma, legt het verhaal zowel persoonlijke transformatie als de rituelen van de hogere kringen vast. Hélène Bares speelt de hoofdrol, terwijl ook echte deelnemers van over de hele wereld worden geportretteerd.
Salesagent Urban Sales benadrukt hoe fictie en documentaire elkaar in dit project versterken. Kijkers volgen Charlie’s emotionele ontwikkeling en observeren de instelling door een bijna antropologische lens, en vertrekken met zowel entertainment als nieuwe vragen over sociale structuren.
Ybarra merkt op dat de productie bewust grenzen vervaagt in een omgeving die draait om aangeleerd gedrag. De centrale vraag voor het publiek wordt wie er echt performt wanneer iedereen getraind is om zich in elitekringen te bewegen.
Actrice Hélène Bares volgde de volledige cursus als echte deelnemer naast de andere studenten. Alle lessen, docenten en medestudenten verschijnen als zichzelf, wat het verhaal een authentieke basis geeft.
De instelling bestaat al meer dan zeven decennia en is de laatste Zwitserse afwerkingsschool van het traditionele type. Ybarra hoorde in 2016 via een vriend van het programma en zag er meteen potentieel in als venster op zelden gefilmde Zwitserse instituties.
De belangrijkste zomersessie blijft alleen voor vrouwen, al bestaan er op andere momenten gemengde cursussen. Studenten hebben er consequent voor gekozen de single-genderformule te behouden, ondanks incidentele discussies over verandering.
Vanuit feministisch perspectief gaat de school terug op tradities die vrouwen vooral voorbereidden op rollen als echtgenote, moeder en gastvrouw. Het voortbestaan roept vragen op over het aanpassen van verouderde normen aan moderne contexten.
Ybarra beschrijft het programma vandaag als een beschermde ruimte die vrouwen praktische tools geeft in een samenleving die nog steeds door patriarchale verwachtingen wordt gevormd. Tegelijk erkent hij de spanning van het nastreven van gelijkheidsidealen binnen verticale, ultrakapitalistische systemen.
Wat mij interesseerde, was zien hoe mensen onderhandelen met de systemen die al bestaan. Ik wilde laten zien dat ze niet per se slachtoffer zijn van die systemen, maar er vaak volledig bewust van zijn.
Het productieteam was verrast hoe gemakkelijk de echte deelnemers het filmproces omarmden. Hun levenslange ervaring met sociale verwachtingen vertaalde zich in een opmerkelijke natuurlijke aanwezigheid voor de camera.
Ybarra benadrukt dat deze vrouwen centrale narratieve krachten werden in plaats van achtergrondfiguren en een niveau van oprechtheid leverden dat scripted materiaal alleen niet kon bereiken.
De film wordt geproduceerd door Ybarra en Madeline Robert via L’Artifice, met coproductieondersteuning van RTS Radio Télévision Suisse. Urban Sales beheert de internationale rechten voorafgaand aan de festivaldebuut.