- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Het meesterwerk van Francis Ford Coppola eindigt met een harde verklaring die alle illusies over de strijd en de kosten ervan wegneemt.

Oorlog blijft een ervaring die maar weinigen echt begrijpen, en de cinema probeert al decennia lang betekenis te geven aan die ervaring via verhalen over triomf, verlies, uithoudingsvermogen of zelfopoffering. Veel van die verhalen zijn klassiekers geworden, maar slechts een handvol confronteert de rauwe werkelijkheid zonder glamour of valse heldenmoed. Francis Ford Coppola's Apocalypse Now behoort tot die zeldzame werken, en de slotscènes blijven ook bijna vijf decennia na de release nog steeds hard aankomen.

Kurtz spreekt de zin uit die de kern van de film raakt

In het hoogtepunt van het verhaal ligt de afvallige officier kolonel Walter Kurtz zwaargewond. Gespeeld door Marlon Brando, fluistert hij de zin die de hele film is gaan definiëren: "The horror...the horror." De regel komt uit Joseph Conrads novelle Heart of Darkness, het bronmateriaal voor Coppola's losse bewerking. Tegen de tijd dat Kurtz spreekt, hebben zowel kapitein Willard, gespeeld door Martin Sheen, als het publiek alle lagen van chaos gezien die het conflict en het omliggende terrein kunnen voortbrengen.

The horror...the horror.

Kurtz is geen simpele gek. Als commando van de Special Forces die onafhankelijk opereert in Cambodja tijdens de Vietnamoorlog, heeft hij de conventionele bevelen afgewezen en zijn eigen troepenmacht opgebouwd. De militaire leiding stuurt Willard eropuit om hem met extreme vooringenomenheid uit te schakelen. De reis confronteert Willard met het volledige spectrum van wreedheid, maar Kurtz begrijpt het conflict beter dan de meesten. Zijn laatste woorden beschrijven niet alleen zijn eigen daden. Ze veroordelen het hele systeem dat zulke figuren voortbrengt.

Het einde wijst elk idee van heldhaftige overwinning af

Coppola weigert de dood van Kurtz als een triomfantelijke daad te presenteren. Willard voert de missie uit, maar hij ervaart geen afsluiting of succes. De oorlog gaat gewoon door. De zin geldt evenzeer voor de lijken rond de compound, de helikopteraanval die burgers het leven kostte, en de bredere oorlogsindustrie. In dit licht vereist succesvolle oorlogsvoering dat deelnemers de ethiek die ze beweren te verdedigen, laten varen.

Latere oorlogsfilms herhalen dezelfde ongemakkelijke vraag

De invloed van Apocalypse Now is terug te zien in latere serieuze oorlogsdrama's. Films als Platoon, Full Metal Jacket, Saving Private Ryan, The Thin Red Line en Come and See verschillen sterk van aanpak, maar stellen allemaal de vraag wat langdurig geweld doet met de mensen die erin gevangen zitten. De woorden van Kurtz geven één antwoord: horror vervormt de moraal totdat het ondenkbare routine wordt. De psychologische littekens blijven lang nadat de strijd is gestreden.

Coppola levert indrukwekkende beelden van vliegtuigen, explosies en dicht oerwoud, maar spektakel wordt nooit het doel. Wanneer het scherm vervaagt, blijven dezelfde twee woorden hangen. Bijna vijftig jaar later hebben maar weinig oorlogsfilms hun helderheid geëvenaard.