Toen Lady Gaga in 2008 met The Fame voor het eerst beroemd werd, verscheen ze vaak met haar gezicht verborgen achter uitbundige maskers in video’s en interviews. Dit creëerde een sfeer van mysterie rond de jonge ster, toen nog maar 22, en transformeerde Stefani Germanotta tot het grotere-dan-leven personage dat bekendstaat als Lady Gaga.
Sia, tien jaar eerder geboren in Australië, had al een muziekcarrière opgebouwd toen ze haar solopiek bereikte aan het eind van de jaren 2000. Ze ging verder met het maskerconcept dan Lady Gaga en maakte verhulling tot een kenmerkend element van haar publieke imago. De performancefilm Sia: Nostalgic for the Present, gemaakt tijdens haar tournee in 2016 en nu in beperkte bioscoopruns te zien, toont haar gezicht gedurende de hele film niet.
In de film staat Sia op een platform aan de linkerkant van het podium, met haar gezicht verborgen onder een halfblonde, halfzwarte pruik met lange pony en een oversized witte strik. Ze draagt een eenvoudige witte jurk die doet denken aan verpleegstersuniformen uit het begin van de jaren zestig. Haar kenmerkende nummers als Unstoppable, Titanium en The Greatest benadrukken veerkracht en kracht. De gezichtsloze presentatie maakt haar tot een abstracte figuur van wie alleen de stem een kracht uitstraalt die groter is dan die van een individuele artiest.
Iedereen die bij de productie betrokken is, draagt een versie van de tweekleurige pruik, waaronder dansers, acteurs als Kristen Wiig, Paul Dano, Ben Mendelsohn en Gaby Hoffman, plus de choreograaf, kostuumontwerper en crew. De film bestaat uit een 75 minuten durende reeks dansvideo’s die oorspronkelijk tijdens de liveoptredens werden geprojecteerd, waarbij de performers de bewegingen op het scherm nabootsen.
De centrale danseres is Maddie Ziegler, die eerder al opviel in drie Sia-videoclips en veertien was tijdens de Nostalgic for the Present-tournee. Geboren in Pittsburgh, werd ze bekend via Dance Moms. Haar energieke, gymnastische stijl kenmerkt zich door dramatische gezichtsuitdrukkingen die de intensiteit van de muziek weerspiegelen en combineert mime-achtige elementen met een rebelse rand.
De productie is inmiddels tien jaar oud en presenteert een verzameling grootste hits in plaats van nieuw materiaal. Toch toonde Sia een zeldzaam talent voor het maken van aanstekelijke popnummers die nog steeds resoneren. Haar stem draagt soulvolle intonaties die doen denken aan Amy Winehouse, geproduceerd met de energie van Giorgio Moroder. Nummers als Chandelier springen eruit door hun mix van hedonisme en onderliggende spanning.
Hoewel Sia de laatste jaren is teruggetreden uit grote hitsucces, onderstreept de film haar eigenzinnige benadering van roem. Haar eerdere terughoudendheid tegenover constante zichtbaarheid staat in contrast met de extraverte eisen van het popsterrendom. Waarnemers merken op dat ze een sterke comeback zou kunnen maken zonder de pruik af te zetten en mogelijk opnieuw een grote impact zou kunnen hebben op grote awardshows.