Shailene Woodley brengt een eigenzinnige benadering naar haar nieuwste rol in de Netflix-film Unabomber. Het project volgt het leven van de binnenlandse terrorist Ted Kaczynski in twee tijdlijnen, van zijn Harvard-jaren in de late jaren vijftig tot de klopjacht in 1996 die een einde maakte aan zijn misdaden.
Woodley speelt de fictieve fbi-agente Joanne, die vertrouwt op taalkundige analyse van Kaczynski's manifest om hem te identificeren. Het personage onderscheidt zich van typische filmbeelden van federale agenten door haar focus op grammatica, syntaxis en persoonlijk instinct.
In een interview met Collider merkte Woodley op hoe Joanne's taalkundige expertise samengaat met een sterk buikgevoel dat haar collega's aanvankelijk afwijzen. Ze beschreef de frustratie van het bezitten van duidelijk bewijs en toch weerstand ondervinden omdat het niet overeenkwam met conventionele verwachtingen.
Ik vond dat aspect van haar ook geweldig, omdat het onverwacht is. Taalkunde, dat is haar achtergrond, maar ik vond het ook echt interessant dat ze zo sterk leunde op haar instinct, en dat er dit ingewortelde vermoeden was dat ze bleef voelen en dat ze bleef uiten tegen haar collega's, die er doof voor bleven.
Woodley bevestigde dat ze het Unabomber-manifest las als onderdeel van haar voorbereiding. Ze benadrukte dat het scenario haar belangrijkste leidraad bleef en dat de aandacht uitging naar specifieke passages in het script die centraal staan in Joanne's doorbraak.
Hoewel ik het manifest wel heb gelezen, probeerde ik me als Joanne vooral te richten op de fragmenten uit het manifest die in het scenario stonden en de dingen waarvan ik wist dat Janus die in de montage zou verwerken.
Hoewel de film weinig onthult over Joanne's persoonlijke leven, creëerde Woodley een verzonnen geschiedenis om haar spel te ondersteunen. Ze dacht na over alledaagse gewoontes en persoonlijkheidskenmerken die iemand vormen die in staat is tot aanhoudende, nauwgezette analyse.
Wat mij altijd interesseert in films is wanneer je iemands achtergrond niet te zien krijgt. Dan denk je: 'Heeft dit persoon vrienden? Wat eet ze? Zet ze Hot Pockets in de magnetron, of gaat ze thuis koken omdat dat haar manier is om te ontspannen?'
Woodley ging ook in op een cruciale scène waarin Joanne ervoor kiest informatie over Kaczynski's broer te lekken om zijn identiteit te beschermen. Het moment toont zichtbare schuld, wat de toewijding van de agente aan procedure en integriteit weerspiegelt.
Ik denk dat Joanne iemand is die echt handelt vanuit integriteit en dingen doet zoals ze horen te gebeuren, en geen situatie manipuleert om zelf roem of lof te krijgen.