Sergio Samitier: met Gorka aan het roer en twee lopers kan Cofidis schaakmat geven op de nationals

De Aragonese renner analyseert het thuisparcours, zijn tactische rol naast Izagirre en Aranburu en beantwoordt de snelle test van het peloton.

Sergio Samitier gaat de Spaanse kampioenschappen wielrennen tegemoet met dezelfde energie die hij in elke trap legt. De renner van Cofidis arriveert in Huesca, zijn eigen streek, met een precieze analyse van het parcours en een duidelijke strategie voor een team dat drie troeven in handen heeft.

Een tactisch parcours dat ploegen met veel renners begunstigt

De Aragonees kent elke kilometer van het traject. Hij vindt dat de wedstrijd niet de extreme zwaarte heeft van andere nationale kampioenschappen, zoals die van Frankrijk, maar wel intelligentie vraagt. «Het wordt zwaar, want het wordt altijd zwaar, maar het is vooral tactisch», legt hij uit. Met slechts twintig kilometer en twee of drie korte hellingen wordt het ploegenspel doorslaggevend en kunnen formaties met meer renners de koers beter controleren.

Samitier is duidelijk: Movistar, Kern Pharma en Caja Rural vertrekken met een voorsprong dankzij hun brede selectie. Cofidis daarentegen moet het stellen met drie renners en de leiding van Gorka Guerrikagoitia om op gelijke hoogte te kunnen concurreren.

Lopers, paard en de schaakmeester

In de analogie van de renner fungeren Ion Izagirre en Alex Aranburu als twee lopers, terwijl hijzelf het paard vertegenwoordigt. Ploegleider Gorka Guerrikagoitia is degene die de stukken verplaatst. «Hij is degene die de schaakpartij speelt. Hij heeft twee lopers en een paard en moet daarmee zien te winnen», stelt Samitier, die het werk van de Baskische coach cruciaal acht.

De renner zelf geeft toe dat hij na de Dauphiné iets krap bij kas zit door een val en een verkoudheid, maar belooft dat het «paard» de lopers zal ondersteunen. Het doel is duidelijk: Guerrikagoitia moet met de beschikbare middelen schaakmat zetten.

De snelle test van het peloton: voorkeuren, routines en bekentenissen

Naast de koers beantwoordt Samitier een vragenlijst die zijn persoonlijkheid en de teamroutines onthult. Hij prefereert lange beklimmingen zoals de Tourmalet boven explosieve hellinkjes en kiest voor rustige etappes bij 40 graden in plaats van ontsnappingen in de regen.

Over het leven in het peloton geeft hij toe dat de groep pure overleving is en dat het ergste moment aanbreekt wanneer je na tweehonderd kilometer moet kiezen aan een buffet. Zijn antwoord op de tortilla is duidelijk: met ui. De pizza zonder ananas. En voor vertrek altijd koffie.

In de teamwagen waardeert hij elk nummer dat zijn Franse ploegmaats draaien. Hij beschouwt zichzelf als de grootste grappenmaker van de groep en geeft toe dat hij moppert wanneer de Fransen te vroeg opstaan. Bij aankomst in het hotel gaat hij na het douchen in de bus meteen naar de masseur.

Onder de angsten van de renner staat de waaier hoger dan kasseien of natte afdalingen. In de oortjes is de meest gehoorde zin van Guerrikagoitia: «Ik wil geen gezeur». Als hij geen renner was, denkt Samitier dat iedereen uit het peloton ingenieur, arts of astronaut had kunnen worden door de vele trainingsuren.

De renner sluit de test af met een reflectie over het profwielrennen: «Heel, heel zwaar». En bij de keuze tussen van ver aanvallen of spijt krijgen, is zijn antwoord resoluut: aanvallen. Al verduidelijkt hij dat hij dat in dit geval liever te voet doet.