Sergio Leone levert zijn meest beklemmende western-opening in Once Upon a Time in the West

De epische film uit 1968 opent met een gespannen sequentie met weinig dialoog die de toon zet voor een wreed verhaal over wraak en spoorwegen

Weinigen legden spanning en sfeer in een openingssequentie zo treffend vast als Sergio Leone. De Italiaanse regisseur, al geroemd om de Dollars-trilogie, bereikte nieuwe hoogten met zijn meesterwerk uit 1968 Once Upon a Time in the West.

Leone bouwt pure cinema op met stilte en suspense

De film duurt bijna drie uur en ontvouwt zich als een harde, woestijn-epos. Leone had zijn vertelstijl tegen die tijd verfijnd en vertrouwde meer op visuele stijl dan op woorden. De opening zet de kijker meteen in de actie met vrijwel geen dialoog. Drie gewapende mannen arriveren op een afgelegen treinstation, overmeesteren de telegrafist en wachten af.

Leone wisselt tussen strakke close-ups van de mannen en weidse, lege landschappen. De soundtrack bevat alleen omgevingsgeluiden, gekraak en stilte. Er klinkt nog geen muziek van componist Ennio Morricone. Na enkele lange minuten arriveert Charles Bronson als de mysterieuze Harmonica en eindigt het wachten in plotseling geweld.

De regisseur keert klassieke western-troepen om

Leone nam vertrouwde Hollywood-western-elementen en blies ze op tot groots, operadrama. Hoewel hij verder wilde met andere projecten, fungeerden deze film en zijn opvolger als bruggen. Verhalen van Bernardo Bertolucci en Dario Argento hielpen een verhaal vorm te geven waarin gezichtsuitdrukkingen vaak zwaarder wegen dan gesproken tekst.

Elk groot archetype komt voorbij, van huurmoordenaars tot een vastberaden weduwe. Henry Fonda speelt de meedogenloze Frank, een rol die zijn gebruikelijke heldenimago uit films als The Ox-Bow Incident omkeerde. Fonda's koude glimlach en blik maken het personage huiveringwekkend. Claudia Cardinale vertolkt Jill McBain, een voormalige prostituee wier man wordt vermoord om grond vrij te maken voor een spoorlijn.

Bekende western-acteurs bevolken de gespannen stationsscène

De drie mannen die op Harmonica wachten brengen hun eigen western-verleden mee naar het scherm. Jack Elam, bekend om zijn opvallende oog, had al gespeeld in High Noon en andere klassiekers. Woody Strode werkte met regisseur John Ford aan films als The Man Who Shot Liberty Valance. Al Mulock was naar Europa verhuisd om rollen te vinden in spaghetti-westerns.

Hun aanwezigheid wekt verwachtingen van een traditioneel duel. Wanneer Harmonica hen na het lange wachten snel uitschakelt, geeft dat moment aan dat deze vreemdeling op een ander niveau opereert. De langgerekte opbouw van zweet, vliegen en stille dreiging maakt de ontknoping onvergetelijk.

Tags bij dit artikel